We konden even moeilijk op internet, maar we zijn weer! Erg leuk om jullie reactie's te lezen.

De laatste dag in Moskou zijn we nog naar een ruimtevaartmuseum geweest, de teksten zeiden ons niks, ondanks dat was het erg interessant. S'avonds ons klaar gemaakt voor de lange treinreis, we werden om 19.45 op gehaald van het hotel en naar station gebracht. Hier aangekomen moesten we nog een uur wachten om te weten welk perron we moesten hebben gelukkig had de chauffeur aangegeven waar we naar moesten kijken anders hadden we daar nog gestaan, wij kunnen nog steeds niks van het russisch maken.

Goed en wel in de trein moesten we wel wennen, er zaten één en al dronken mongoolen in de trein en de coupé was best krap, vonden wij. Maar goed bed opgemaakt met onze eigen lakens en eerst maar eens gaan slapen en morgen zagen we wel verder. Slapen ging voor Ronald en Nancy moeilijker als voor Tijn die vond het alleen maar geweldig in die trein. De volgende morgen ging het al wat normaler Nancy voelde zich al wat meer op haar gemak, daarentegen viel het Ronald toch wat tegen hij miste veel en vooral het nieuws en zijn kopje koffie. De trein bleek vol met handelswaar te zitten die de mongoolen bij iedere stop uit de trein sjouwden en op het perron probeerde te slijten erg fascinerend om te zien. Inmiddels had Tijn een mongools vriendinnetje ontmoet Zula, alleen eten en slapen deden ze niet samen, maar voor de rest waren ze onafscheidelijk, erg mooi om te zien dat kinderen geen taal barriere kennen.We hebben twee keer gegeten in de restauratiewagon, wat goed te doen was, en de rest in onze coupé, bamisoep, crackers, fruit. Nancy lag boven te slapen en had s'nachts het idee dat ze in een achtbaan lag zo hard dat de trein ging. Natuurlijk moesten we de grens over s'morgens waren de mongoolen al druk in de weer en hele gangpaden stonden vol met handelswaar, wij niet in de gaten wat ze aan het doen waren, tot we s'avonds de grens door moesten en er achter kwamen dat er niks meer aan handelswaar te vinden was en dat sommige mongoolen uit de trein op het perron gingen staan. Al het waar bleek verstopt te zijn naar waar mocht joost weten zoveel, daar was de trein toch echt te klein voor, als wij al zagen wat wij bij hadden, maar het kan toch, want zodra we de grens over waren kwam al het waar weer terug, vanwaar we weten het nog steeds niet, we zagen ze alleen maar heen en weer lopen. Na 4 dagen en 5 nachten die perfect met Tijn zijn verlopen (Nancy dacht dat die het nooit zou volhouden) en primitief te hebben geleefd zonder douche, kwamen we aan in Ulaan Bataar.

Hier stond een chauffeur ons op te wachten om naar de gerkamp te gaan, in de auto vroegen we de wisselkoers van euro naar tugrik ( mongools geld) hij zei ons dat 1 euro 170 tugrik was, wij bij de bank gestopt en 20000 tugrik gepind.Het was ongeveer een uur rijden naar het kamp, maar toen we daar aankwamen bleek het prachtig te zijn en hadden ze warm water douches, oh wat konden we die goed gebruiken, heerlijk was het! Het eten was incl., maar erg vet, niet echt bevoordelijk voor de gal van Nancy, dus maar veel laten staan. Inmiddels kwamen we er ook achter dat 1 euro geen 170 tugrik waren, maar 1700 tugrik, bleek dat we maar €12,- hadden gepind, daar doe je niet zo veel voor in een kamp waar je voor een capuccino al $4,- betaald.Tijn had het hier ook weer goed naar zijn zin en weer een vriendje gevonden. Na 3 dagen genoten te hebben van de omgeving gingen we op de 4e dag terug naar Ulaan Bataar, hier verbleven we nog 1 dag om de volgende morgen we verder te reizen met de TME. Ulaan Bataar is een heel moderne stad, de mensen zien er heel modern uit, wat wij niet verwacht hadden, dit ligt meer aan ons dan aan iets anders, aannames.Om 6.15 opgehaald voor de trein, nog anderhalve dag en dan waren we in Beijing.S'avonds bij de grens van China werden de onderstellen verwisseld, wat erg leuk was om te zien, duurde ook erg lang! De volgende dag aangekomen in Beijing, overgens een heel modern perron, stond er tussen al die chinese tekens ook een bordje met Gerhardus Prinsen zeer komisch om te zien. Inmiddels aangekomen in Beijing, maar hier later over.

De treinreis is voor Nancy geweldig geweest en voor Ronald wat tegen gevallen, maar het gerkamp en Ulaan Bataar was voor ons beide super.