Onze laatste campervan reis is begonnen van Perth op weg gegaan naar Geraldton, dit zou onze eerste stop worden. Onderweg nog gestopt om de Pinnacles te zien, dit zijn limestone pilaren die uit de dessert zijn ontstaan. Heel mooi om te zien maar zodra we uitstapten hadden we vliegen op ons zitten en echt van die vliegen die op je gezicht gaan zitten o, zo irritant. Eerst dachten we nog dat we een douche nodig hadden, maar iedereen die we tegenkwamen was om zich heen aan het slaan. Je moest zelfs eerst jezelf ontvliegen voordat je de camper weer inging. Ik dacht even dat we in Afrika waren beland. Daarna weer doorgereden, helaas haalden we Geraldton niet en zijn we gestopt een plaatsje ervoor Dongara.

De volgende morgen een korte rit naar Geraldton een camping aan zee met strand, helaas kon je niet op het strand liggen want het was een ongerept stukje strand. Tijn heeft toen maar in de speeltuin gespeeld en met de sproeiers die aan stonden om het gras te bevochtigen. En tegen de avond heeft hij nog leren schoppen tegen een rugbybal, de sport van hier.

Je rijdt hier echt van plaats naar plaats en geen kleine stukjes de tomtom zegt hier gerust tegen je 390 km rechtdoor rijden, je komt dan ook niks tegen geen stoplichten, rotondes of drempels het is gewoon stug doorrijden en niet veel te zien de omgeving is hier dor. Ze hebben hier wel roadtrains een vrachtwagen met 3 opleggers erachter, deze zijn dus ongeveer 50 meter lang. Ronald vind deze geweldig en zo probeerde wij ze maar, al rijdend op de foto te krijgen. Ronald moest zeggen of er één aankwam en ik zat in de aanslag met de camara. Het was een grappig spelletje en ik was natuurlijk altijd te laat.

Dit was op weg naar Monkey Mia bekend om het voederen van dolfijnen. S´morgens heel vroeg opgestaan want we moesten dit natuurlijk zien om half 8 stonden we gewassen en gestreken aan het strand het regende deze dag, maar na een paar minuutjes zagen we de dolfijnen wel 5, helaas alleen de vinnen want we moesten op een afstand wachten. Na 5 minuten gingen de dolfijnen weer weg en ze waren niet van plan om terug te komen. Dus toen de voeders kwamen waren hun weg en moesten we wachten tot ze weer terug kwamen. We hebben tot 9 uur gewacht en helaas kwamen ze niet terug. We wilden weer verder, want we hadden een lange rit voor de boeg naar Carnarvon. Hier aangekomen wilde Ronald de slang van de kraan aansluiten, brak de hele kraan af het water gutste eruit net als een fontein. Verhuist naar een andere plek en gewacht tot we weer water hadden.

Nu een klein stukje rijden een rit van 3 uur naar Coral Bay, het was druk hier. Gelukkig konden we een plekje vinden en op naar de zee, toen het heel hard begon te regenen. Tijn heeft toen maar in de regen en plassen gespeeld, het kind heeft iets met water. Toen op weg naar Exmouth, waar we Cape Range een national park zouden bezoeken, we wilden hier overnachten alleen er was geen plaats meer dan maar erdoor heen rijden bij de vuurtoren had je een prachtig uitzicht over het gebied en even iets verder op had je Tuquoise bay prachtig helder water waar je de vissen zelfs zonder snorkel kon zien, hier dan ook heerlijk gezwommen en op het strand gelegen.

We hebben de zonsopgang bekeken in Point Samson en we kregen de mogelijkheid om de maan op komst te zien in Port Hedland. We kwamen namelijk mensen uit Aalten tegen die wel even op Tijn wilden passen. Dit was heel bijzonder om te zien en natuurlijk s´avonds met z´n 2 even eruit, dit was heel lang geleden. Op de camping van eighty mile beach had iemand een haai gevangen, dus gingen we even kijken hij lag in 3 stukken achter in de auto. En toen we daar stonden te kijken boden de mensen ons verse vis aan versere vis hadden we nog nooit gehad, s´middags gevangen en s´avonds op de bbq heerlijk.

We merken aan Tijn dat taal steeds belangrijker wordt bij het spelen met andere kinderen, het contact leggen gaat moeilijker. 1 op 1 gaat het nog wel, maar meerdere kinderen bij elkaar is moeilijk. Tijn vind nu de oudere kinderen leuker, hij heeft hier dan ook een nederlands/australisch jongentje van 6 leren kennen, waar hij heel wat tijd mee heeft doorgebracht en toen we verder moesten heeft hij enorm gehuilld. Het leuke om te horen is dat Tijn aardig goed begrijpt wat er tegen hem gezegd wordt in het engels en ook terug kan praten.