Na een hele goede vlucht zijn we aangekomen in Laos Luang Prabang. Bij aankomst moesten we natuurlijk een visa verkrijgen. Wij in de rij met de andere toeristen zonder dollars maar wel met een creditcard, op hoop van zegen. Helaas we konden niet met kaart betalen. Ik mocht eruit om geld te halen uit de atm. Ik eruit met mijn rabobank pas, krijg ik geen geld terwijl het apparaat wel geluid maakt alsof ie me geld geeft, na 3x keer proberen en andere voorgelaten die wel geld kregen, kwamen Ronald en Tijn ook naar me toe we waren de enige die nog geen visa hadden. Uiteindelijk de mastercard geprobeerd en daar kwam het geld, had ik nog te weinig gepind de douane beambte streek over zijn hart en mochten $4 minder betalen. Nog eens een manier om wat korting te krijgen. Daarna met een taxi naar het centrum om op zoek te gaan naar een guesthouse na vele dure te hebben afgeslagen een perfect en heerlijk guesthouse gevonden.

En wouw wat voelde deze plaats goed aan. De volgende morgen zijn we op zoek gegaan naar een fiets. Een fiets met een kinderstoeltje hebben ze hier niet, na vele fiets verhuren afgelopen te hebben, hadden we besloten om een sjaal te kopen ( zijdesjaals worden hier volop geweven ) en een fiets met buddy sit te huren zodat we Tijn achterop konden knopen. Dit vonden zelfs de mensen van hier een raar gezicht. Maar hij zat en vond het nog leuk ook. We zijn toen het stadje aan het verkennen geweest. S'morgens bij het ontbijt kwamen we een nederlands stel tegen, die hadden gehoord dat de bibliotheek hier een project had waar ze voor $200 dollar boeken konden kopen en dat zelf uit konden delen aan de kinderen uit een klein dorpje. Hier hadden wij natuurlijk ook oren naar. En heel toevallig toen we aan het fietsen waren en weer ff aan het pinnen waren ( rabobankpas werkt echt niet, maar abn gelukkig wel, ik heb nog steeds een hekel om onze mastercard te gebruiken) kwamen we het nederlands stel weer tegen en die hadden de bibliotheek gevonden, dus wij ook naar binnen en uiteindelijk besloten om ieder $150 te doneren en gezamenlijk naar zo'n dorpje te gaan, dit zou twee dagen later zijn.

De volgende morgen wildden we naar het graf van Henri Mouhout fietsen, dit werd ons al afgeraden door onze gastheer, het was namelijk heel veel bergen en slechte wegen op het eind. Ik wilde dit percé proberen waardoor Ronald ook moest. En ja het was een helse tocht, wat hebben we afgezien in de hitte en Tijn aan Ronald geknoopt, maar wat was het de moeite waard het was prachtig. Ook hadden ze in Laos een nationale feestdag, waardoor ze allemaal aan de rivier zaten. Ze visten hier zelf op vis, deze vingen ze met hun hand en legde ze dan op een zelf gemaakt bbq. Het was zo machtig om te zien hoe zij feest vierden en om er tussen te lopen, ze nodigen je uit helaas, moesten we op tijd terug want Tijn was ook doodop van de fietstocht en we moesten nog terug. En wat waren we trots op onszelf dat we doorgezet hebben en op Tijn nog meer. S'middags heeft Tijn dan ook een heel wat uren geslapen.

De volgende dag gingen we naar de kinderen, maar eerst wilden we nog de monniken voorbij zien komen en eten voor hun kopen. Iedere morgen vanaf 6.15 uur komen hier monniken langs die hun eten voor die dag komen ophalen. Wij zaten daar om 6.30 uur en hadden een mandje stickyrice en een mandje koekjes gekocht, ze leggen dan een matje op de grond voor je waar je op kan gaan zitten en kan uitdelen. Er komen wel 200 monniken voorbij en ja dan zijn je mandjes leeg en de monniken nog niet, dan voel je je wel een beetje lullig. Maar we moesten ook nog ontbijten dus maar opgestaan gaan ontbijten, want we moesten om 7.30 uur bij de bibliotheek zijn. Hier aangekomen hadden ze al onze spullen klaar liggen boeken, pennen, schriften, tandenborstels, tandenpasta etc... met de tuktuk op weg naar de bibliotheekboot. Na een 2 uur durende tocht over de mekongriver, dit hadden we nog niet gedaan, kwamen we in het dorpje aan. Hier bleken ze nog steeds een korte vakantie te hebben na de nationale feestdag. Wat erg jammer was. Maar alle kinderen kwamen natuurlijk kijken en dit waren ook kinderen die het echt nodig hadden, de kinderen zongen liedjes voor ons en kregen van de mensen van de organisatie les in hygiene door middel van poppenkast. We hebben toen tandenborstels en tandenpasta uitgedeeld aan de kindjes. En wat waren er veel kleine kinderen. Het is best moeilijk om te schrijven wat je hier ziet en voelt. Maar het voelde goed om dit te doen. We hebben nog even het dorpje bekeken en de school. Daarna naar een grot gegaan en gelunched en weer op weg naar LP. Jeej wat hebben we deze dag veel goede dingen gedaan.

De dag erna hebben we het heerlijk rustig aan gedaan, hebben we nog een tempel bezocht en verder lekker geluierd en lekkere wijntjes gedronken aan de mekong river, want de dag erna gingen we verder naar Vangvieng.

De rit naar Vangvieng vonden we met z'n allen niks deze duurde 7 uur en het waren alleen maar bergen waar je of op de wolken neer keek of de afgrond zag wat vond ik het eng, kun je nagaan wat Ronald ervan vond. We hebben het overleefd en weer op zoek naar een guesthouse, na een leuk bungalowtje op betonnenpalen te hebben gevonden, waarvan de constuctie niet goed in mekaar zat , kwamen we later achter. Bleek hier voor ons niks te doen zijn. Het is een plaatsje wat je kunt vergelijken met Benidorm, Salou veel drank een bucket met bacardi en cola krijg je gratis bij het eten als je voor € 3 eet of het kost je € 1,50. Nou, wil ik niet zeggen dat we daar vies van zijn, maar met Tijn doen we toch andere dingen. Dus na 2 nachten zijn we verder gegaan naar Vientiane.

We genieten van Laos en o ja, we hebben op het laatst nog besloten om malaria pillen mee te nemen voor mij voor 1 maand, Ronald 2 maanden en Tijn 3 maanden. Ik stop na Laos en Tijn en Ronald nemen ze nog in Indonesie.