Zodra we hier aankwamen voelde het goed, dit hadden we niet verwacht. De eerste 2 nachten hadden we nog geboekt vanuit Nederland, dus we zaten goed. De aankomstdag hebben we wat wandelend door de straten bij ons hotel doorgebracht. We hebben gegeten in een restaurantje waar we door plaatjes aan de muur ons menu hebben besteld, dit was nog niet het moeilijkst. We kregen stokjes! Ronald wist nog niet goed wat hij daarmee moest, mijn pogingen het uit te leggen waren niet voldoende en vroegen het een meisje van het restaurant. Zij vond het heel vreemd dat Ronald zijn stokjes in zijn linkerhand had en probeerde hem te zeggen dat hij ze rechts vast moest houden, dit was voor Ronald niet de bedoeling en dus meisje gevlogen en Ronald is zelf aan het oefenen gegaan. Hij riep wel volgende keer neem ik mijn eigen bestek mee. Dit is hij iedere keer vergeten, zodat hij nu wel gewoon met stokjes kan eten.

De volgende dag zijn we naar The Forbidden City geweest, daar waren Ronald en Tijn op zich al een bezienswaardigheid, voor dat we binnen waren vroeg er een vrouw of ze met de heren op de foto mocht, dit mocht, en er kwamen wel vijf vrouwen bij staan. Natuurlijk moesten ze ook allemaal apart met ze op de foto. Na deze fotosessie ( nog wel gevraagd of hij geld had gekregen) zijn we met een gids naar binnen gegaan, het is enorm groot en mooi om gezien te hebben. Overigens is Tijn overal een bezienswaardigheid ze willen hem op tillen, kussen en Tijn moet er niets van hebben.

De volgende dag hebben we rustig aan gedaan en zijn we van ons hotel naar een hostel gegaan, wat viel dit tegen, maar ja, we hebben er 4 nachten geboekt en het valt mee na er een paar nachten geslapen te hebben. Om er te komen was een groter probleem de taxidrivers kunnen geen kaart lezen dus best lang gezocht naar dit hostel. Gelukkig kost een taxi bijna niets, als ze je mee willen nemen!

Gisteren hebben we een priveauto met chauffeur gehuurd en hebben we de Mutianyu Great Wall (Chinese Muur) bezocht, Tijn vond de kabelbaan geweldig en riep nog een keer en wilde bijna niet meer mee verder. Het gevoel om hier op te staan en te lopen ( niet te ver) was geweldig. Daarna zijn we naar de Mingtombe geweest niet echt de moeite waard vonden wij, dus snel erdoor heen en terug naar de uitgang, jammer dan toch dat alles zo groot is. Daarna naar het Zomerpaleis een uitgebreid kaartje gekocht, maar de helft gezien nog wel in een bootje gezeten die net niet in de prijs zat. Dit is ook zeker de moeite waard evt. voor een hele dag. Van het Zomerpaleis naar het Olympisch stadion (het nest) ook supergaaf en heel groot. Inmiddels was het half 7 s'avonds voor we in het hostel waren en moesten nog eten. We dachten snel te gaan eten en dan weer terug, helaas we moesten nog pinnen in Beijing zitten er overal ATM machines maar net het stuk waar wij liepen geen één. Gepind en Tijn heeft toen zijn frietjes met stokjes gegeten. Uiteindelijk waren we om half 9 in het hostel en zijn we na een vermoeiende dag in slaap gevallen.

Vandaag gekeken hoe we in Shanghai konden komen, met de trein wilde we het liefst. Dit bleek geen optie te zijn want dan konden we pas de 24ste vertrekken of we hadden alleen de bovenste bedden en die waren 3 hoog in een 6 persoons cabine en omdat Tijn nog al eens uit zijn bed valt s'nachts, durfde we dit niet aan en voor €50,- meer konden we met het vliegtuig, dus vanmorgen een vlucht geboekt naar Shanghai voor zaterdag. Na dit te hebben besproken en Tijn 100x had gevraagd of we gingen zijn we naar Beijing Zoo gegaan met de taxi. Het zag er niet uit alles was verouderd en er zaten zelfs honden en katten in de dierentuin. Er was gelukkig wel een speeltuin bij waar Tijn heerlijk heeft gespeeld. Om drie uur vonden wij het welletjes en wilde naar het hostel. Het bleek een drama te zijn om als toerist een taxi te krijgen, hoe hard we ook stonden te zwaaien ze reden gewoon voorbij ons en pikte de chinezen wel op. En als er dan één stopte dan kon die ineens niet lezen of wilde ons gewoon niet meenemen. We hadden zelfs een kaartje van ons hostel bij ons. Oh wat waren we in het begin kwaad op die taxi's, we waren net zolang kwaad dat we er gewoon om moesten lachen, kun je na gaan hoelang we daar al stonden. Nog even overwogen om met de metro of bus te gaan, maar de mensen spreken zo slecht engels dat we toch nog maar even door zijn gegaan. Dan de kaart er maar bij en een grote bezienswaardigheid uitgezocht dat zo dicht mogelijk bij ons hostel lag en dan maar lopen. We waren al zo moe van gisteren nog, maar ja. Uiteindelijk is het ons zo gelukt om een taxi te krijgen en onder het rijden de chauffeur duidelijk proberen te maken waar we moesten zijn. We hebben hem een grote fooi gegeven omdat we niet zover meer hoefde te lopen en hij ons mee wilde nemen. Voor veiligheid hoef je geen fooi te geven ze rijden hier als gekken!