Allereerst dank jullie wel voor de felicitatie's die ik van jullie heb mogen ontvangen, het gaf mij een extra jarig gevoel!

We zijn van Shanghai naar Hangzhou met de trein gegaan, dit was een ritje van 2 en half uur. Aangekomen op het station werden we door een taxichauffeur aangesproken en hij vroeg 60 yuan om ons naar het hotel te brengen. wij niet gedaan want er zitten meters in die taxi's, dus door gelopen naar boven in de verwachting dat de taxi's daar gewoon in een rij zouden staan en dan de passagiers op zijn beurt mee neemt ( dit was nog altijd het geval geweest). Dit gebeurde dus niet! In het gedruis van drommen mensen komen wij dus boven met rugzak, trolley, buggy, dagrugzak en tijn zijn rugzak waar we aangesproken worden door mannen met een tuktuk ,dus wij staan met verbazing te kijken en ook nog vragend waar ze onze bagage dan willen laten, volgens hen was het geen probleem. Toch maar niet gedaan, dan maar een taxi aanhouden, ingestapt en wel, zegt die chauffeur dat het 100 yuan kost, wij nog zeggen 60 yuan, hij was al aan het rijden dus verder van de andere taxi's vandaan, ik zei zet de meter maar aan en hij begint me toch een partij te schreeuwen dus ik maar een beetje ingedimpt en gezegd dat ie ons dan maar naar het hotel moest brengen. En hij bleef maar schreeuwen over zijn 100 yuan, toen ben ik me een partij uitgevallen tegen die schreeuwerd ik heb hem uitgescholden in het nederlands hihi en in het engels gezegt dat ik eerst ons hotel wilde zien en dat ie dan z'n geld zou krijgen. Hij was poeslief ( de rit staat nergens geregistreerd ) onderweg nog aangegeven dat hij wat rustiger moest rijden, de maniak, inmiddels hadden wij spijt dat we niet waren uitgestapt en een andere taxi hadden genomen. Aangekomen maar snel onze spullen uit de auto gepakt en betaalt € 11,-.

Aangekomen in het hotel hebben we het rustig aangedaan, het regende! De volgende dag op zoek naar treinkaartjes voor de reis naar Nanchang. Naar de receptie gegaan, hier bleek het al moeilijk te gaan om traintickets duidelijk te maken, na uiteindelijk de geluiden tsjoek, tsjoek en de gebaren van kedeng, kedeng erbij te maken konden we naar de 4e verdieping het businesscenter gaan. De 4e verdieping bleek iets groter dan we verwacht hadden en moesten ook nog het bc zoeken en navragen, al onze gebaren en geluiden van beneden hadden geen effect, dus maar via borden en halve woorden. Inmiddels waren Ronald en Tijn alvast een treinkaartje gaan halen om dit te laten zien. Ik werd naar het bc gebracht waar een meisje zat die totaal geen engels sprak en maar met een pc voor haar neus zat met een vertaler van chinees naar engels en moest ik van het scherm af lezen. Sorry, no tickets. Ik vroeg haar waarom niet? nu moest ik lezen, Sorry. Op de vraag waar ik ze dan moest halen zei ze al niks meer en begon met haar collega te praten, de schaap.Inmiddels waren de heren ook boven gekomen en toen ik het Ronald vertelde was de paniek van zijn gezicht af te lezen. Dan maar weer naar beneden daar konden ze ietsje beter engels, daar krijgen we te horen dat het busy was by train en dat het bc daarom ons niet kon helpen. Dit had ze me ook via de pc kunnen vertellen. Maar goed de receptie zei ons dat we maar naar een trainticketoffice moesten gaan, ik had op het internet gelezen en van mensen die we eerder tegen kwamen gehoord dat, dat helemaal een drama moest zijn , maar ja we moesten wat. Ik heb haar gevraagd om alles in het chinees op te schrijven, datum, de plaats en softsleeper en natuurlijk het adres van de trainticketoffice. Nou gewapend met dit briefje de taxi ingestapt, daar aangekomen hingen de chinezen met de benen buiten in 2 rijen. Wij zeiden tegen elkaar dit gaat nooit goed, toch maar in de rij gaan staan want we wilden verder. We waren aan de beurt, we geven het briefje af en het enige wat ik krijg te zien is dat ze nog 3 plaatsen heeft en de tijd waar we op vertrekken en aankomen. Ik mijn armen om Ronald en Tijn geslagen in de hoop dat ze dan weet dat we bij elkaar willen slapen, ze knikt en ik ga ervan uit dat het goed komt. Zeker ben ik er niet van omdat we bij de eerste treinrit alledrie apart zaten. Maar ja, we zien wel.

En het was natuurlijk ook mijn verjaardag. Ik had van de heren een masker en lotion gekregen en ze beloofde me een beautybehandeling. We hadden wat hapjes gehaald en een flesje wijn. De wijn was niet te zuipen dus hebben we die maar aan de wasbak gegeven en Ronald is wat biertjes gaan halen. Het was heel leuk en zelfs Tijn zei 'als ik jarig ben wil ook masker, nu niet hé'. Oh ja, we waren ook nog taartjes wezen eten en Tijn zei voor het eten 'we moeten nog zingen, pap' dus daar zaten papa en Tijn lang zal ze leven te zingen voor mama in een chineze bakkerij.

De volgende dag zijn we naar West Lake geweest een mooi groot meer. Ook hier konden ze geen engels, wij wilden fietsen huren met een kinderzitje achterop, aanwijzen waren ze in een keer niet meer beschikbaar, heel vreemd dit hebben we 2x keer geprobeerd en toen zijn we gestopt. We hebben een bootje gehuurd die je zelf kon besturen en Tijn mocht en moest dit dan ook doen, geweldig vond hij het! Voor ons was er wel een probleem hij wilde alleen maar rondjes draaien op dezelfde plaats. En iedere keer als we hier iets van zeiden zei die 'laat mij maar, laat mij maar' Na wat gesteggel van voor, ik moest natuurlijk achterin, kon Ronald hem ervan overtuigen dat hij naar een bepaald punt moest varen en kwamen we wat verder, maar die rotonde's kwamen nog wel regelmatig voor.