De treinreis naar Nanchang was weer een belevenis we stapten de trein in in de veronderstelling dat we een 4 persoonscabine hadden dit bleek niet het geval te zijn. Het was een open treincoupe met 6 bedden, 2 naast elkaar,3 hoog en dan 7 open hokken naast elkaar. Wij hadden het laatste hok. Ronald had zijn bedenkingen hierbij, maar Tijn vond het geweldig en lag al snel te slapen. Wij hadden de onderste 2 bedden en 1 bed daarboven, dus er waren nog 3 bedden over, waar nog andere mensen konden gaan liggen. Bij iedere stop was het spannend of er nog mensen bij kwamen. Ergens toen ik lag te slapen kwam er een chinees tegenover mij te liggen, die enorm lag te snurken. Ronald maakte mij wakker omdat hij dacht dat ik lag te snurken, jammer genoeg was ik het niet, zodat ik net als Ronald wakker lag en ook naar het gesnurk lag te luisteren, terwijl ik heerlijk lag te slapen. Aangekomen met niet veel slaap gehad op Tijn na zijn we met de taxi naar het hotel gegaan, dit keer zonder problemen. Achteraf was het heel goed te doen en had Ronald er een goed gevoel over, weer een ervaring rijker.

In het hotel mochten we gelukkig meteen naar onze kamer het was immers 6.25 uur in de morgen. Spullen afgezet en gaan ontbijten na het ontbijt zijn we op zoek gegaan naar het Teng Wang Paviljoen gegaan. Dit konden we niet vinden zodat we dit onderweg vroegen aan 2 meisjes, zij wezen ons een richting op en daar zijn we naartoe gelopen. Onderweg werden we aan ons mouw getrokken door de meisjes omdat we toch de verkeerde kant opliepen, zo liepen de meisjes voor ons en hebben ons de weg gewezen, terwijl zij ook uit een andere plaats ( Kanzhou, of zoiets) van China kwamen, dus zij moesten ook vragen maar hun konden gelukkig chinees. Daar aangekomen vroegen wij of ze ook naar binnen gingen, daar hadden ze niet genoeg geld voor, zodat wij voor hun een kaartje kochten. Binnen gekomen zeiden we dat ze hun eigen gang konden gaan, alleen dit verstonden ze niet, omdat Tijn lag te slapen konden we niet naar boven en zijn we eerst de tuin rond geweest met de meisjes achter ons aan. Toen zijn we zo gaan lopen dat we de meisjes waren kwijt geraakt, dus voor de rest met ons drieen lekker op ons gemak rond gelopen. Nog leuke foto's laten maken in klederdracht van mij en Ronald, want Tijn moest er toch niet aan denken om zo op de foto te gaan staan! Toen we klaar waren en er weer uit wilden zaten de meisjes op ons te wachten, ze wilden nog met ons op de foto. Dit wilden ze laten maken door een fotograaf die daar stond, dit gedaan en wij kregen van hun ook een foto. Na de fotosessie vroegen ze ons of we honger hadden, dit hadden we. Achter hun aangelopen en in een of ander klein eettentje gezeten, hier komen wij anders nooit, de menu kaarten zijn alleen in het Chinees. Wel heerlijk gegeten, vis, iets van aubergine, spinazie en nogwat, dingen die we zelf niet zouden bestellenen toen we klaar waren mochten we niet eens betalen. Het waren enorme lieve schatten van 19, ze konden heel slecht engels, maar dit mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk wilden ze ons ook nog terugbrengen naar het hotel, maar omdat hun schoolbus vertrok moesten ze terug. Het was een hele leuke dag.

De volgende dag treinkaartjes geregeld voor Guangzhou, dit ging ook niet heel makkelijk. Eerst was alles sold out en dan 1 daglater is er wel plaats. Dit heeft alles te maken met het feit dat ze bijna geen engels spreken in Beijing en Shanghai gaat het allemaal wel, maar daarna is het qua taal alleen maar slechter geworden. Uiteindelijk komen we overal waar we willen zijn, dus erg is het niet, je bent er wat langer mee bezig.