Van Ayutthaya zijn we met de trein naar Phitsanulok geweest, daar zouden we naar Sukhothai gaan.De trein in Thailand heeft de service van een vliegtuig, je krijgt gewoon eten en drinken. Aangekomen in Phitsanulok hebben we maar besloten om hier een hotel te zoeken voor 1 nacht en door te reizen naar Chiang mai, dit omdat er in Sukhothai weer veel ruine tempels waren en na een paar van deze tempels gezien te hebben hadden wij geen behoefte om er nog meer te zien. Dus aangekomen in Phitsanulok meteen een treinkaartje gekocht voor de volgende dag en op zoek gegaan naar een hotel. Dit was op 21 november en er was een festival in heel Thailand waar het feest van het licht wordt gevierd Loi Kratong. Hier zijn we s'avonds naar toe gegaan en hebben dit ook gevierd met het te water laten van een bloemstukje. Sommige vrouwen waren hier speciaal voor gekleed erg mooi om te zien. Het was erg leuk om dit mee te maken, helaas sliep Tijn al in de tuktuk dus zijn we hier maar even geweest. De volgende morgen zijn we naar een grote supermarkt/ warenhuis geweest om ons ontbijt te kopen, we konden alleen niet kiezen wat we zouden eten, dus hebben we van alles gekocht oa. donuts, sushi, yoghurt, broodjes en honey stars voor Tijn en dit opgepeuzeld op ons dakterras, heerlijk was het.

Na een treinreis van 8 uur kwamen we s'avonds laat aan in Chiang Mai en als we laat aankomen boeken we meestal wel een guesthouse, dus op zoek naar een Taxi. De eerste de beste taxi vonden wij erg duur, maar omdat het al laat was moesten we wel snel zijn. Ik zag een jongen staan met kaart en vroeg hem waar hij naar toe ging en dat was dicht bij ons gh, dus hebben we de kosten gedeeld en zijn we samen gereden. Chiang Mai is de tweede grote stad na Bangkok, maar zoveel veel relaxter. Het voelde zeer goed. Het midden en noorden van Thailand vinden wij het mooiste van Thailand. Wij hadden Tijn belooft dat als we in Thailand waren we op een echte olifant gingen zitten, maar omdat hij zo bang was bij het olifantenkamp hadden we zoiets dit doet hij nooit. Maar omdat hij bleef zeuren ook na het kamp, moesten we het maar proberen. Dus op naar de olifanten, hier aangekomen begon die weer, papa en mama mochten niet tussen de olifanten staan en zelf bleef die op veilige afstand staan schreeuwen en huilen. We vroegen of hij wel op de olifanten wilde zitten en hij wilde wel, dus maar een kaartje gekocht. We kregen de grootste olifant van het kamp, maar omdat je vanaf een soort huisje moest opstappen vond hij het niet zo eng, ik zag nog wel even zijn mondje op huilstand staan toen hij erop ging, maar dit was al snel over toen hij éénmaal zat. Hij heeft ervan genoten en voelde zich erg groot. Daarna zijn we naar de Longneck's gegaan maar hier vroegen ze teveel entree en omdat we wisten dat we naar Chiang Rai gingen zijn we maar weer verder gegaan naar een zijde fabriek en sieradenmakerij. We moesten ook naar het busstation om eerst naar de bussen te kijken, Ronald heeft nog steeds moeite het verplaatsen van onszelf en denkt dan hoe luxer het vervoersmiddel is hoe beter, ik denk en zeg dan ook, maar als er een malloot van een chauffeur rijdt heb je nog niks aan luxe. Maar goed de bus zag er goed uit, maar we moesten ons toch nog even verder laten informeren voordat we de volgende dag weer op het busstation stonden om een kaartje te kopen.

Voor de rest hebben we het heerlijk rustig aangedaan een beetje gewandeld, gezwommen en hier kwamen we ook een ander stel tegen met een kind van 2 die 3 maanden gingen reizen. Omdat wij al langer onderweg waren konden we ze wat meer vertellen over het reizen met kind, maar onze gedachten over het omgaan en reizen met een kind waren hetzelfde, heel erg leuk. Helaas gingen zij s'middags alweer verder naar Nieuw Zeeland. Ook heb ik hier weer afgesproken met een stel dat we in Saigon zijn tegengekomen en in Phnom Phen ook al mee hadden afgesproken, zij zijn al 3 jaar onderweg. Dus het was erg gezellig.

De 26e om 9.00 uur ging onze bus. Aangekomen op het busstation stond er een VIP bus en Ronald ging ervan uit dat hij dit had geboekt. Dit bleek niet onze bus te zijn, wij hadden eerste klas paniek alom hij vragen of hij de kaartjes om kon zetten, maar de VIP bus naar Chiang Rai ging pas vanmiddag en daar ging ik niet op zitten wachten. Maar hij had onze bus ook nog niet gezien, dan maar wachten tot onze bus kwam en de vooroordelen die er dan uit komen slaan nooit ergens op. Inmiddels moet ik daar vreselijk om lachen en wijs dan ook de oudste bus aan die er staat, zijn standaard antwoord is dan, ik ga dan niet mee of ik stap onderweg uit. En opgelucht is dan zijn gezicht ook als onze bus gewoon de goeie bus is en de rit geweldig is. Hij wordt steeds relaxter in het reizen en we kunnen er inmiddels samen om lachen. Ik vind het nog steeds bijzonder dat iemand met zoveel angsten, toch zo'n grote reis maakt.

Wat wij eerder hadden gelezen dat als je ongeveer 3 maanden reist er een last van je afvalt en een rust over je heen komt is inderdaad waar. De dalen zullen diep zijn en de pieken heel hoog, wat betreft gevoelens. Nu op dit moment voelen we ons heel gelukkig en zijn we blij dat we deze reis kunnen maken.