In Medan noord Sumatra zijn we begonnen in Indonesie. Hier zijn we naar een Guesthouse geweest, waarbij het net was of wij bij een tante van mijn vaders kant kwamen. We kwamen binnen en alle snoep en koekjes werden voor onze neus gezet en moesten maar eten en ook meteen vragen wat we wilden eten. Zonder dat we de kamer hadden gezien waar we zouden verblijven, want dit was een Guesthouse wat je van te voren niet kon reserveren op hun site stond geschreven dat ze telefonisch niet altijd bereikbaar waren en internet was te duur, dus je moest maar langskomen en ze hadden altijd wel een kamer over. Na een tijdje gezeten te hebben en Tijn bijna alle pinda´s opgegeten te hebben vroegen we toch maar naar onze kamer, de kamer was goed maar de badkamer was nog met een emmer en schepje en koud water, dit hebben we wel gedaan alleen maar door de gastvrijheid van mevr. Agnes die overgens gewoon nederlands spreekt. En Tijn vond de douche geweldig, we moesten hem dwingen om een keer de douche te verlaten.

Natuurlijk kon mevr. Agnes ook nog bijzonder lekker koken, ze stond dan ook de gehele dag samen met de meid te koken. Wij hebben heerlijk gegeten en ik kon weer met de hand eten en de eigen gemaakte sambal smaakte subliem, dus ik heb me weer vervreten. Maar goed waarvoor we naar Medan kwamen was oa omdat mijn vader daar gewoond heeft en op school heeft gezeten, dit wilde we graag zien. Verder is er in Medan zelf niet veel bijzonders. We kwamen er ook achter dat Medan geen stoepen kent, we wilden lopen naar een winkelcentrum en moesten gewoon op straat lopen. De mensen in Medan lopen gewoon niet ze nemen de becak, dit op de terug weg dan ook maar gedaan. De eerste dag hebben we niks gedaan we hebben ons heerlijk laten verwennen en de tweede dag zouden we op zoek gaan. helaas regende het de tweede dag zodat we weer niks hebben gedaan, heerlijk. Alleen Tijn was vreselijk aan het hoesten. De derde dag was Tijn ziek, maar na een gevecht om hem een paracetamol te geven ging het aan het einde van de dag wel weer wat beter en hebben we ons af laten zetten bij de St. Joseph school waar mijn vader op heeft gezeten, bijzonder om te zien. Onder de school zaten wat mensen nieuwjaar te vieren met een vreselijke karaoke en bier met iets gemixt, dus Ronald moest daar bij komen zitten en kreeg een drankje, na twee slokken van dit vies drankje heeft hij toch maar gezegd dat we echt verder moesten. De volgende dag moesten we verder.

Met de auto naar Parapat waar we de ferry naar Tuktuk op Lake Toba hebben genomen, Tijn voelde zich gelukkig wat beter, maar nu voelde ik me niet lekker. Op Lake Toba hadden we een huis gehuurd waar we een week zouden blijven. De weg van Medan naar Parapat was prachtig met veel rubberplantage´s en kleine dorpjes, heb ik weinig van gezien ik sliep, maar Ronald vond het prachtig. De eerste dagen hebben we niks gedaan omdat Tijn en ik een flinke griep hadden. Ronald kon zijn eten bestellen en het werd netjes voor hem klaar gezet. Na goed uit geziekt te hebben, hadden we een scooter gehuurd. We hadden gehoord dat je het eiland rond kon in 6 á 7 uur, dit vonden we te lang en dachten dan gaan we op de helft en rijden dan recht naar beneden. Dit bleek achteraf een slechte keus te zijn, de wegen waren zo slecht en als we dachten dat het niet slechter kon, kwamen we in een gedeelte waar helemaal geen weg was. Oh, wat hadden we er alledrie geen zin meer in, heel vaak gedacht of we terug moesten of verder moesten en de benzine raakte op en we zagen niks of niemand. We hebben het gered en de uitzichten waren adembenemend, Lake Toba is geweldig mooi, maar de wegen vreselijk. We hebben ook nog een duik in het meer gewaagd.

Na Lake Toba hebben we een auto met chauffeur gehuurd om ons via Padang Sidempuan naar Bukkitingi te rijden. Weer een vreselijke rit twee dagen 7 uur in de auto gezeten, wel door prachtige dorpen gereden en geweldige natuur gezien. We zijn gestopt bij de zwavelbronnen ook zeer mooi om te zien, je moet het wel weten, want dit is gewoon bij iemand in de achtertuin. De eerste dag gestopt in Padang Sidempuan, na een hotel gevonden te hebben, dacht onze chauffeur dat wij zijn overnachting zouden betalen, wij hadden een fixed price afgesproken, dus ging hij maar in de auto slapen. Zijn kamer koste maar € 5,-!. Omdat ik last van mijn maag had zijn Ronald en Tijn op zoek gegaan naar eten een restaurant was er niet en ze werden door iedereen aangestaard, hij vond het niet prettig om hier rond te lopen. Ze hebben dan ook bij straat verkopers witte rijst en kip gekocht en met de hand opgegeten. De volgende dag doorgereden en we hebben de evenaar gepasseerd in Bonjol, ook bijzonder om mee te maken. Na aangekomen te zijn in Bukkitingi, moesten we op zoek naar een hotel/Guesthouse. Na een aantal hotels te hebben bekeken met de broer van onze chauffeur, hadden we besloten dat we maar gingen lopen om iets te vinden. We hadden genoeg van onze chauffeur en hadden niet het idee dat zijn broer ons hielp om iets fatsoenlijks te vinden voor een betaalbare prijs. Na nog wat hotels te zijn afgelopen, die ons niet bevielen en ook omdat Ronald de volgende jarig was, zijn we naar het duurst uitziend hotel gegaan die er was. Die bleek ook nog eens betaalbaar te zijn. Ronald zijn verjaardag gevierd met een heerlijk ontbijt, helaas hadden we geen kadootjes kunnen kopen of een kleurplaat kunnen maken, maar we hebben heel hard gezongen en hem overladen met kusjes. In Bukkitingi hebben we fort de Kock bezocht met paard en wagen, omdat Tijn dit graag wilde, paard en wagen dan, maar ik vond het zo zielig voor het paard, het wagentje helde helemaal naar achteren toen wij er in zaten en moest ook nog bult op, maar goed na ons tochtje was het klaar en Tijn was blij. We zijn bij het kabouwengat geweest, waar we hele grote vleermuizen konden zien. Ze begonnen altijd bij avondschemering te vliegen. Ze vlogen zo hoog dat ze nog klein leken.

Op Ronald zijn verjaardag zijn we s'middags naar een terras geweest, waar Tijn veel volwassen vrienden heeft gemaakt. Wij hebben Tijn bijna niet gezien hij was binnen aan het spelen en muziek aan het maken, hij heeft zo genoten met z'n reggae vrienden en papa en mama even genoten van het niet steeds opletten, wel af en toe kijken hoor.

Van Bukkitingi zijn we met de minibus naar Padang gegaan. Onderweg met elkaar overlegd wat er dan te zien was in Padang, niks dus. Dan maar naar het strand toe Bungus beach, hier gedropt bij Losmen Carlos guesthouse. De kamer was 3x niks, maar het plekje was heerlijk aan het strand en Tijn had meteen kindjes om mee te spelen. Voor onze deur werd er ook met grote netten gevist en bij het binnen halen werd Tijn meteen meegenomen om te gaan kijken, dit ging natuurlijk niet zonder de zee in te lopen, dus eerst broek nat toen bleek dat mama dit niet erg vond, ging hij maar met kleren en al de zee in. En kwam terug met een dooie vis die hij van iemand had gekregen, hier mama ik hoef hem niet meer. Helaas ben ik hier ziek geworden. Carlos en zijn mensen hebben mij met volle vaart naar het ziekenhuis gereden en hebben Tijn goed vermaakt. Carlos heeft voor ons vertaalt en de andere 2 jongens hebben Tijn vermaakt. Wij hebben geen omkijken naar Tijn gehad. Nadat ze klaar waren in het ziekenhuis zat Tijn in een stalletje samen met de jongens noodlesoep te eten en de eigenaar van het stalletje te vermaken, ze moesten toch zo lachen om Tijn, het is ook een clown. Daarna zijn ze rustig naar huis gereden en waren ze om 4 uur s'nachts thuis.

Sumatra is geweldig qua natuur, helaas om de natuur te zien moet je over hele slechte wegen, waardoor het minder is om doorheen te reizen en het is enorm groot. Wij vonden het er erg duur, misschien daarom dat we minder backpackers tegen kwamen.

Het is wel vervelend om hier als indo te zijn en de taal niet te spreken, het enige wat ik kan herkennen is de naam van het eten ook niet onbelangrijk, maar toch. De mensen spreken me meteen aan in het indonesisch en ik maar iedere keer zeggen, Sorry, I don't speak indonesia. Het tot tien tellen kan ook, maar daar heb je zo weinig aan het gaat hier om duizenden en miljoenen. En in Nederland zeggen ze dan daar liggen je roots. Ik persoonlijk heb hier niet zoveel mee ik vind het bijzonder om mee te mogen maken, daar waar mijn ouders vandaan komen. Bijna de gehele familie zowel van mijn vader als mijn moeder inclusief hun ouders waren en zijn woonachtig in Nederland en daar heb ik veel meer gevoel bij dan hier. Mijn roots liggen daar waar ik ben opgegroeid.