Het ziekenhuis bezoek heeft net iets langer geduurt dan normaal, dit omdat mijn stoelgang niet op gang kwam, zelfs na laxeermiddel niet. Daarom kreeg ik de laatste dag hele zware laxeermiddelen toegediend en dat werkte en als je dan gepoept hebt mag je naar huis. In ons geval naar een hotel dit omdat ik me nog niet klaar voelde om door te reizen. Ronald is op zoek gegaan naar een hotel en had een prijs opgekregen voor een kamer met extra bed. De dag voor ons vertrek uit het ziekenhuis is hij de kamer gaan bevestigen, dit bleek een prijs te zijn zonder extra bed. Hij accepteerde dit niet en werd door verwezen naar de 20ste verdieping, dit was de executieve lounge. Na het uitgelegd te hebben kreeg hij de kamer voor deze prijs. Dus wij met z´n drieen de volgende dag naar het hotel, Ronald naar de 20ste verdieping om de sleutel van onze kamer te halen, wat bleek nou werden we geupgrade naar een family room met ontbijt, high tea en cocktail. Wouws, we wisten niet wat we mee maakte 2 aan één geschakelde kamers en high tea en cocktail, was gewoon warm eten en alle drankjes die je maar kunt verzinnen. Geweldig! Dus na 9 dagen verwennerij (6 in het ziekenhuis en 3 in het hotel) zijn we verder gevlogen naar Java.

Aangekomen in Jakarta moesten we weer opnieuw een visum kopen, wij gingen ieder in een andere rij staan. Hier vroegen ze om een bewijs wanneer we Indonesie gingen verlaten, dit hadden we niet maar we wilden ook maar een visum voor 30 dagen en bij ons weten had je dat niet nodig bij 30 dagen, maar bij 60 dagen visum. De man achter mijn balie had hier niet zoveel moeite mee dus toen hij hem bijna wilde stempelen riep Ronald mij heel hard om te vertellen dat hij en Tijn geen visum kregen, ik lachte naar Ronald en naar de man achter de balie, want hij verstaat Ronald toch niet. Hij stempelde hem af en ik heb heel snel mijn paspoort gepakt en ben naar Ronald en Tijn gelopen, daar mijn paspoort laten zien deze man heeft overlegd met zijn collega en met tegenzin Ronald een visum gegeven en met Tijn zijn paspoort moest ik maar naar mijn mannetje gaan.

Van Jakarta hadden wij gehoord dat het een vieze en veel te drukke stad was en dat je daar niet echt hoefde te zijn. Schoon en rustig is wat anders, maar het voelde wel goed. We hebben het Merdeka nationaal monument bezocht waarin het verleden van Indonesie helemaal wordt vertelt. We zijn met de taxi naar de oude haven Sunda Kelapa Harbour, omdat onze taxichauffeur de weg niet wist moest hij het vragen en kwam er nederlands sprekende indo naar ons dat we daar uit moesten stappen en naar de haven moesten lopen. Dit bleek later onze gids te zijn, hij leidde ons door de vismarkt naar de oude haven waar we met een bootje gevaren hebben en zijn naar zijn kampong geweest. Hier staan heel veel Nederlandse gebouwen. We hebben het stadhuis nog gezien en zijn bij Batavia café iets gaan drinken, prachtig grandcafé uit het verleden met ook muziek uit de jaren 20.

Met de trein zijn we naar Bandung gegaan, het vervelende van iedere keer naar een andere stad te gaan is dat je niet weet hoeveel je een taxi moet betalen naar het guesthouse/hotel. Dus bij aankomst maar even van de parkeerplaats afgelopen, want bij iedere nieuwe stop word je belaagt door taxichauffeurs, en onderhandelen. Het guesthouse wat ik nu geboekt had was wel heel erg ver uit het centrum en dat zagen we niet zo zitten, dus na overleg met z´n tweeen maar besloten om 1 nacht te betalen en op zoek te gaan naar een hotel dichterbij het centrum. Bleek dit hotel naast een moskee te staan, dus iedere nacht om 4.30 uur werden we gewekt door de gebeden van de moskee. Ronald wilde graag hotel Savoy Homann hotel zien omdat daar zoveel prominenten hadden geslapen, zelfs onze Willem en Claus. Bleken ze ook nog een leuke aanbieding te hebben en ja hoor, Ronald, Nancy en Tijn hebben daar ook geslapen. Ook nog even door de Bragastraat gelopen, ik weet niet wat daar bijzonder aan is. Daarna met de taxi naar Paris Van Java geweest, hier zijn de merk winkels. De volgende dag naar de vulkaan Tangkuban Perahu geweest, deze was al sinds de jaren 60 niet meer actief en daarna naar de Ciater heet waterbronnen, hier hadden ze een heel complex gebouwd, erg jammer. De volgende dag met het vliegtuig naar Yogyakarta, we weten dat er in Indonesie veel vliegtuigen op de zwarte lijst van Europa staan, dus kijken we maar niet op die lijst en boeken gewoon, dit vinden we beide spannend, maar soms is dit de enige vliegmaatschappij die daar op vliegt. Ronald heeft inmiddels pilletjes van mijn arts uit KL gekregen zodat hij zich niet meer opgefokt voelt en deze helpen.

En geland in Yogya wil Ronald met niemand anders vliegen dan met Wings Air. We hadden besloten om nog even de luxe hotels aan te doen in Indonesie om dit ook mee te maken, dus zaten we in het Sheraton incl. High tea en Cocktails, dit was niet zo goed als in het Istana hotel in KL, maar goed moet je ook meemaken. Na het ziekenhuis hebben we alleen maar hotels gehad en ik mis toch de aanspraak die je had in een guesthouse. We hebben de eerste dag heerlijk gezwommen in het prachtige zwembad en zijn naar het centrum geweest om een auto te boeken voor een tour de volgende dag.

We zijn naar de Merapi vulkaan gegaan, wat indrukwekkend was dat om te zien wat de vulkaan heeft aangericht op 26 oktober 2010. Je kunt het je niet voorstellen, ik kan het niet eens vertellen het is zoveel. Misschien dat je een beeld kunt krijgen van de foto´s. Daarna naar de Borobudur, leuk om te zien helaas mocht je niet helemaal naar boven ivm werkzaamheden. Nog even snel naar het Sultan Palace en Waterkasteel, wat dat betreft zijn we ook cultuur barbaren ff snel erdoor heen en verder. naar Prambanan Tempel, deze vonden wij mooier dan de Borobudur. Om 17.00 uur waren we klaar en moe. Nog even een wijntje en een hapje gedaan in de Club Lounge en Tijn naar bed gedaan.

Op naar Solo met de trein, de hotel taxi had ons afgezet op het station en daar wilde een jongen ons wel helpen. Bij navraag in ons hotel zou onze trein om 10.17 uur gaan en wij waren om 9.55 uur al op het station. De jongen vertelde dat de trein die er aan kwam onze trein was, maar ja deze stond aan de andere kant van het perron en we hadden nog geen kaartje. Dit is toch zo raar gegaan. De jongen zei dat Ronald over het spoor door de trein kaartjes moest gaan kopen en dat hij onze bagage en mij en Tijn wel zou helpen de trein in te komen. Dus Ronald kaartjes kopen de vrouw van de verkoop stond al met haar vingers te gebaren hoeveel kaartjes hij wilde en ik, Tijn en de jongen en bagage het spoor opgelopen om zo de trein in te klimmen, deze had dus geen trapje want het perron was aan de andere kant van de trein. Het is zo snel gegaan, maar we zijn zo goed geholpen door de jongen anders hadden we de trein nooit gehaald en hij wilde niet eens wat hebben voor zijn hulp.

Hier in Solo hebben we wat gewandeld en gaan we morgen naar Semarang.

Chantal en Matty, Monique en Puck heel erg bedankt voor de fotoruimte we zijn weer 800 foto´s verder, jullie kunnen nog even genieten.