Nog een paar heerlijke dagen doorgebracht in Lombok en op met het vliegtuig naar Denpasar en s´nachts doorgevlogen naar Darwin. Daar aangekomen zou er in de safe van het hostel dat wij geboekt hadden een sleutel klaar liggen voor ons. Safe geopend met een code en daar lag geen sleutel het was 5 uur s´morgens en ik had Tijn beloofd dat we naar bed zouden gaan zodra we er waren, niet dus. De receptie ging 6 uur open, het wachten leek wel uren te duren, vooral omdat Tijn toch echt wilde slapen. Om 6 uur kwam er iemand en het was weer net of we in Nederland waren, ze ging eerst alles op haar gemak klaar zetten en was dan van plan om naar de receptie te komen. In Asie is dit toch net iets anders ze komen dan meteen naar je toe om te vragen of ze je kunnen helpen, dit viel ons wat tegen. En wat ook tegenviel was de taxiprijs, wisten we wel, maar toch doet het even pijn. Enfin ik maar naar de dame toegelopen en gevraagd waar de sleutel was, die in de kluis moest liggen. Ze vroeg of ik geboekt had, ja wat denkt ze nou dat ik van iedere kluis in AU de code weet. Of ik dan had geboekt van 1 t/m 3 maart, dit had gekunt, maar ik had een bevestiging van hun dat ik van 2 op 3 maart geboekt had en hoefde maar 1 nacht te betalen, wij hebben toen wel 10x aan moeten horen dat als we nu de kamer in wilde een extra nacht moesten betalen, intussen was ze gelukkig de mail aan het zoeken die haar collega mij had gestuurd. Uiteindelijk kregen we geen excuses, maar wel een kamer. Volgens hun een betere kamer en moesten we maar blij zijn met een uur wachten, wij wilde gewoon naar bed. Bij betalen kregen we weer het zelfde riedeltje te horen als de morgen, maar nu hadden wij een fout gemaakt, volgens de receptie. Gelukkig gingen we de volgende morgen ook weer om 5 uur s´morgens weg! Welkom Australie!

3 Maart om 5 uur s´morgens naar het vliegveld waar we een vlucht van 2 uur hadden naar Alice Springs. Alles ging goed tot net voor het dalen, de kleppen die open gaan van een vleugel bij het landen, ging van 1 vleugel niet open. Paniek! Ronald die inmiddels beter kan omgaan met de stress die vliegen voor hem brengt, was weer terug bij af. We hebben anderhalf uur rond Alice Springs gevlogen om kerosine te lozen, voordat we konden landen en de landing zou sneller gaan als normaal. Voor dat we gingen landen zei de stewardess ook nog buckle up tide. Ook ik kreeg het benauwd en dacht dat we met de neus recht naar beneden zouden vliegen, net als in een achtbaan. Mijn enige zorg was Tijn op dat moment hij kijkt bij landen en stijgen graag door het raampje, waardoor we de riem wat losser doen en hij net iets voorruit kan zitten zodat hij naar buiten kan kijken. Op dit moment mocht hij dat niet van mij, na uitleg snapte hij dit en bleef gewoon zitten, zoet kind hebben wij toch. Het bleek achteraf wel mee te vallen, hij moest in onze beleving alleen wat harder remmen, gelukkig. Beneden stonden er wel brandweerwagens en ambulances klaar. Deze vlucht stond de volgende dag dan ook op de voorpagina van het Dagblad van Alice Springs.

We hadden afgesproken met Megan (de vrouw die we eerder in Malacca, hadden ontmoet) dat we er om 10 uur zouden zijn, dus niet. Maar omdat zij iets later dan 10 uur naar haar werk moest, zouden we elkaar nog even treffen om ons binnen te laten, pech dus. We zijn met de taxi naar haar huis gegaan en vonden aan de boom in haar tuin een envelop met mijn naam erop en instructie´s waar de sleutel lag. Dit is heel raar je hebt haar één keer ontmoet in een ander land en nu loop je alleen in haar huis rond, ze had zelfs een briefje neer gelegd, dat we zeer welkom waren en dat we maar moesten doen alsof we thuis waren, bed stond klaar, eten en drinken in de koelkast. Ze had zelfs een plattegrondje getekend hoe we in het centrum konden komen. Dit hebben we dan ook gedaan even wat cadeautjes kopen voor de gastvriendelijkheid. Naar het centrum lopend kwamen heel veel aboriginals tegen, het is in Alice Springs 50% wit en 50% aboriginals. Nou wist ik dat Jacoba de zoon van Megan ook half aboriginal is alleen is dat niet te zien aan hem, hij is nog witter als Tijn. Op de terug weg kwamen we Megan en Jacoba al tegen, het was een geweldig weer zien. Tijn vond het ook super eindelijk weer iemand om mee te spelen en veel speelgoed. Toen we thuis kwamen een biertje geopend en daar kwam de opa van Jacoba, hij is inderdaad heel zwart, heel raar dat je kleinkind dan zo wit kan zijn. Die avond zijn we heerlijk italiaans gaan eten, waar je je eigen flessen drank kunt mee nemen BYO restaurants heten ze Bring Your Own.........Deze avond zijn we op tijd naar bed gegaan omdat Megan de volgende middag/avond een bbq had geregeld.

De volgende dag hadden we de hele dag Megan haar auto tot onze beschikking dus nog wat dingetjes geregeld en toen naar Emily Gap gereden een natuurpark, prachtig, maar omdat het weer in AU ook aan het veranderen is, normaal zou het droog zijn en 42 graden, nu was het 28 en wat regen,lag hier dus water en konden we verder lopen door het water. Voordat we hierover na konden denken, was Tijn al in het water gevallen en niet zo´n beetje, het kind was drijfnat en dan wil hij geen kleren meer aan dus alles moest uit. We wilden nog een even doorrijden naar Jessie Gap om dat te zien bleek de auto niet meer te starten. Na een korte duw van Ronald waarin ik de auto in een bocht aan de praat moest krijgen, wilde Ronald naar de weg lopen om te liften. Het kan echt stil en uitgestorven zijn in die parken. Ik zag ons toch nog niet lopen met een naakte Tijn. Nogmaals een poging gewaagd en de auto eerst rechtgezet, het werkte. We zijn maar niet meer doorgereden naar Jessie Gap was ons net iets te riskant. We hebben wat boodschappen gedaan voor een echte aussie BBQ. Op de parkeerplaats van de supermarkt waren er 2 aboriginals aan het vechten een man en vrouw en niet zacht, de vrouw had als statement haar shirt uitgetrokken, dit doen ze om meer kracht en macht te voelen hoorden wij. Tijn riep, kijk ze zijn aan het boxen en wilde even op zijn gemak gaan staan kijken. Megan had vrienden uitgenodigd en het huis was gevuld met volwassenen en veeeeeeeeel kinderen, Tijn hebben we dan ook niet gezien. Wij hebben enorm genoten. Speciaal voor ons en later bleek er ook nog een jongen uit frankrijk te zijn maakte Cassidy de opa van Jacoba Kangaroo staart, origneel klaar gemaakt zoals aboriginals die klaar moeten maken, onder de grond en wij kunnen jullie medelen dat het heerlijk is.

De volgende dag zouden we gaan picknicken aan een meer met wat mensen, helaas is dit niet doorgegaan omdat het regende. We moesten nog wat dingen regelen en verder niet veel gedaan, de kinderen waren ook niet zo gezellig om iets mee te gaan doen. Ze waren beide de avond ervoor laat naar bed gegaan.

Vanmiddag zijn we van Alice Springs naar Adelaide gevlogen, weer met Quantas we vonden het beide even spannend, maar de vlucht ging goed. We zouden hier een camper ophalen ivm 1 uur tijdverschil waren we te laat voor het ophalen van de camper we landen 10 min. later dan hun sluitingstijd, dus we gaan morgen de camper halen.

We zijn net 5 dagen in AU en hebben al een boel gezien.

Anne-marie en René dank jullie voor de extra foto ruimte.