Aangekomen in Picton meteen doorgereden naar Nelson, de camper moest hier nog gemaakt worden, dit door prachtige wijngebieden die wij natuurlijk nu allemaal aan het proberen zijn, nou ja allemaal.... dan kunnen we niet meer rijden, maar zeker wel veel. Nog even boodschappen gedaan en naar de camping.

De volgende dag naar Collingwood gereden, het regende pijipestelen en we wilden de dag daarna nog naar het noordelijkste puntje van het zuidereiland. Aangekomen in Collingwood toch maar eerst gaan vragen wat de voorzichten waren qua weer. Het zou opklaren, maar garantie´s konden ze ons niet geven nee, dat snapten we nog wel. De weg naar hiernaar toe was prachtig ondanks de regen, door bergen en vanuit de bergen kon je ook nog eens de zee zien. En je komt langs het Abel Tasman nationaal park. Toch maar besloten om in Collingwood te blijven en te zien wat het weer zou doen. Nou en op het moment dat we onze camper op z´n plaats hadden staan, stopte het met regenen en begon de zon te schijnen. We hebben s´middags dan ook een heerlijke strandwandeling gemaakt en het dorpje verkent, het was een idyllisch dorpje

Op naar Cape Farewell het noordelijkste punt, die je na een hobbelige weg en lopend door een schapenwei, kon bereiken. Het uitzicht was wederom prachtig. Doorgereden naar de zandduinen, die toch wel iets moeilijker te bereiken waren. Het was een wandeling van 20 minuten door hele hoge bergen waar een smal pad door liep waar je op kon lopen. Tijn moest natuurlijk zelf lopen en handje geven was aardig moeilijk of je liep tegen een berg op of je liep bijna naast de berg en ook nog eens met regen, het was niet geheel ongevaarlijk, maar ons kind heeft zich kranig gedragen. We hebben liedjes gezongen en veel gepraat over wat hij van thuis nog wist en af toe moesten we hem helpen herinneren, maar het viel me niet tegen wat hij nog wist. Daar als verzopen katten aangekomen was het nog mooier dan we ons ooit hadden voorgesteld. En natuurlijk moesten we deze weg ook weer terug. Ondanks de regen en de lange weg voor Tijn was dit een voor ons drie een geluksmoment. Na deze rit hebben we ons snel omgekleed naar droge kleren en heb ik op de parkeerplaats spaghetti gemaakt heerlijk warm na zoveel kou. Hierna zijn we naar het Abel Tasman Nationaalpark gereden en hebben we hier in het park geslapen.

En wat was het koud, we hadden natuurlijk geen stroom, dus heerlijk verwarming aan zat er niet aan. De ochtend was prachtig! We hadden ons snel aangekleed een kop koffie, thee en warme melk gemaakt en op naar het strand, deze lag via een smal pad van ons vandaan. Dit strand heet Golden Beach, hier hebben we dan ook ons brood gehaald en ook weer met een prachtig uitzicht op een boomstam opgegeten. Hoezo geweldig?. Nog even het memorial bezocht en verder gereden.

Naar Murchison waar we de langste swingbridge van staalkabels van het land over wilden gaan, eerst met z'n drieen geprobeerd dit vonden wij maar niks en Tijn vond het toch echt niet leuk, dus ik dan maar alleen erover en toen ik terug kwam wilde Ronald toch ook. Uiteraard nog vele malen gestopt om foto's te maken. Het is hier zo prachtig dat het te veel is om op te noemen. Geen dag is hier het zelfde, maar ook geen bocht is hier hetzelfde. Je zit hier alleen maar oh ah te roepen. Zo mooi.

Na weer een heerlijk nachtje met kachel, doorgereden naar Greymouth onze route kan iedere nog wijzigen, we willen hier zoveel zien in zo'n korte tijd dat we wel eens vergeten dat Tijn het niet leuk vind om altijd zo lang in de auto te zitten. Dus maar naar Greymouth in plaats van Hamner Springs. Weer een geweldige camping voor Tijn met adventure playground. Hier een openluchtmuseum bezocht Shantytown waar nog oorspronkelijke gebouwen van het verleden staan en hier naartoe verhuist zijn. Hier kon je nog met een oude stoomlocomotief rijden en goudzoeken en ja, we hebben goud gevonden en nee, we zijn niet er niet rijk van geworden.

Van hieruit doorgereden naar Franz Jozef Glacier, hier zijn de gletchers. Je kunt flinke wandeltochten maken, maar je kunt ook een helikoptervlucht maken met een spectaculaire sneeuw- landing op de gletcher. Om nou met Tijn te gaan wandelen zagen we niet zo zitten, dus maar een helikoptervlucht geboekt. We zaten met z'n zevenen en een piloot in de heli en hebben Franz Jozef glacier, fox glacier en mt cook de hoogste berg van Nieuw Zeeland gezien, maar denk je nou dat ik weet welke wie en wat is, nee. Maar het is prachtig om te zien en op boven op de gletcher te staan. Hierna nog even koffie gedronken met een ander nederlands stel en wat bleek nou dat ik samen met z'n oom ( Posti) in Oostenrijk had gewerkt, zo zie je maar de wereld is klein. Nog even wat Nederlandse boeken gewisseld, dit doe je dus heel veel, boeken wisselen en tijdschriften krijgen van nederlanders die nog niet zo lang weg zijn uit NL, waar Ronald en ik erg blij mee zijn, maar ook Tijn heeft weer nieuwe boeken gekregen in het NL. En daarna hebben we een privé spa gehuurd om hier heerlijk met z'n drieen te kunnen vertoefen, we kwamen helemaal dampend eruit.

Van Franz Josef zijn we door gereden naar Wanaka en morgen gaan we door naar Queenstown.