Beijing

Zodra we hier aankwamen voelde het goed, dit hadden we niet verwacht. De eerste 2 nachten hadden we nog geboekt vanuit Nederland, dus we zaten goed. De aankomstdag hebben we wat wandelend door de straten bij ons hotel doorgebracht. We hebben gegeten in een restaurantje waar we door plaatjes aan de muur ons menu hebben besteld, dit was nog niet het moeilijkst. We kregen stokjes! Ronald wist nog niet goed wat hij daarmee moest, mijn pogingen het uit te leggen waren niet voldoende en vroegen het een meisje van het restaurant. Zij vond het heel vreemd dat Ronald zijn stokjes in zijn linkerhand had en probeerde hem te zeggen dat hij ze rechts vast moest houden, dit was voor Ronald niet de bedoeling en dus meisje gevlogen en Ronald is zelf aan het oefenen gegaan. Hij riep wel volgende keer neem ik mijn eigen bestek mee. Dit is hij iedere keer vergeten, zodat hij nu wel gewoon met stokjes kan eten.

De volgende dag zijn we naar The Forbidden City geweest, daar waren Ronald en Tijn op zich al een bezienswaardigheid, voor dat we binnen waren vroeg er een vrouw of ze met de heren op de foto mocht, dit mocht, en er kwamen wel vijf vrouwen bij staan. Natuurlijk moesten ze ook allemaal apart met ze op de foto. Na deze fotosessie ( nog wel gevraagd of hij geld had gekregen) zijn we met een gids naar binnen gegaan, het is enorm groot en mooi om gezien te hebben. Overigens is Tijn overal een bezienswaardigheid ze willen hem op tillen, kussen en Tijn moet er niets van hebben.

De volgende dag hebben we rustig aan gedaan en zijn we van ons hotel naar een hostel gegaan, wat viel dit tegen, maar ja, we hebben er 4 nachten geboekt en het valt mee na er een paar nachten geslapen te hebben. Om er te komen was een groter probleem de taxidrivers kunnen geen kaart lezen dus best lang gezocht naar dit hostel. Gelukkig kost een taxi bijna niets, als ze je mee willen nemen!

Gisteren hebben we een priveauto met chauffeur gehuurd en hebben we de Mutianyu Great Wall (Chinese Muur) bezocht, Tijn vond de kabelbaan geweldig en riep nog een keer en wilde bijna niet meer mee verder. Het gevoel om hier op te staan en te lopen ( niet te ver) was geweldig. Daarna zijn we naar de Mingtombe geweest niet echt de moeite waard vonden wij, dus snel erdoor heen en terug naar de uitgang, jammer dan toch dat alles zo groot is. Daarna naar het Zomerpaleis een uitgebreid kaartje gekocht, maar de helft gezien nog wel in een bootje gezeten die net niet in de prijs zat. Dit is ook zeker de moeite waard evt. voor een hele dag. Van het Zomerpaleis naar het Olympisch stadion (het nest) ook supergaaf en heel groot. Inmiddels was het half 7 s'avonds voor we in het hostel waren en moesten nog eten. We dachten snel te gaan eten en dan weer terug, helaas we moesten nog pinnen in Beijing zitten er overal ATM machines maar net het stuk waar wij liepen geen één. Gepind en Tijn heeft toen zijn frietjes met stokjes gegeten. Uiteindelijk waren we om half 9 in het hostel en zijn we na een vermoeiende dag in slaap gevallen.

Vandaag gekeken hoe we in Shanghai konden komen, met de trein wilde we het liefst. Dit bleek geen optie te zijn want dan konden we pas de 24ste vertrekken of we hadden alleen de bovenste bedden en die waren 3 hoog in een 6 persoons cabine en omdat Tijn nog al eens uit zijn bed valt s'nachts, durfde we dit niet aan en voor €50,- meer konden we met het vliegtuig, dus vanmorgen een vlucht geboekt naar Shanghai voor zaterdag. Na dit te hebben besproken en Tijn 100x had gevraagd of we gingen zijn we naar Beijing Zoo gegaan met de taxi. Het zag er niet uit alles was verouderd en er zaten zelfs honden en katten in de dierentuin. Er was gelukkig wel een speeltuin bij waar Tijn heerlijk heeft gespeeld. Om drie uur vonden wij het welletjes en wilde naar het hostel. Het bleek een drama te zijn om als toerist een taxi te krijgen, hoe hard we ook stonden te zwaaien ze reden gewoon voorbij ons en pikte de chinezen wel op. En als er dan één stopte dan kon die ineens niet lezen of wilde ons gewoon niet meenemen. We hadden zelfs een kaartje van ons hostel bij ons. Oh wat waren we in het begin kwaad op die taxi's, we waren net zolang kwaad dat we er gewoon om moesten lachen, kun je na gaan hoelang we daar al stonden. Nog even overwogen om met de metro of bus te gaan, maar de mensen spreken zo slecht engels dat we toch nog maar even door zijn gegaan. Dan de kaart er maar bij en een grote bezienswaardigheid uitgezocht dat zo dicht mogelijk bij ons hostel lag en dan maar lopen. We waren al zo moe van gisteren nog, maar ja. Uiteindelijk is het ons zo gelukt om een taxi te krijgen en onder het rijden de chauffeur duidelijk proberen te maken waar we moesten zijn. We hebben hem een grote fooi gegeven omdat we niet zover meer hoefde te lopen en hij ons mee wilde nemen. Voor veiligheid hoef je geen fooi te geven ze rijden hier als gekken!

Tijn

Lieve Tijn,

Wat doen papa en mama jou toch aan! Je bent pas 3 jaar oud en we nemen je mee op een hele lange reis. Nu een paar weken onderweg te zijn zien we dat je je heel goed red. We zijn enorm trots op jou! Je maakt zo snel contact met zowel kinderen als volwassenen, je zoekt het ook op. Je zegt bij iedere accomodatie waar woont wij, je krijgt daarmee zelfs een australier, canadees en een engelsman mee aan het lachen in het gerkamp. De sleutels die wij krijgen moet jij in je beheer houden, wat je ook krijgt en dat maakt je erg trots op jezelf. De liften die we in gaan moet jij ook altijd bedienen en als je er dan niet bij kunt roep je, dragen. Iedere kraan en shovel die je tegenkomt moeten wij ook zien en roept dan kom kijken, kom kijken en wuift dan met je handje. S´morgens als je eerder wakker bent dan ons dan lig je heel rustig te wachten tot wij onze ogen open en doen, maar dan ben je ook aanwezig met je praatjes. In de hotels kun je ook de telefoon of de afstandbediening pakken en bellen naar Henri om te zeggen dat hij met de vrachtwagen moet komen om iets op te halen en dan zeg je tegen ons dat hij en Sander zo komen. We zien ook dat je als je iets niet bevalt je je wel laat horen tegen anderen, tegen papa en mama kon je dit al. We merken wel dat als je te weinig slaap hebt gehad je daar veel last van hebt, dus proberen we ervoor te zorgen dat je zoveel mogelijk slaap krijgt op de tijden dat jij die nodig hebt en toch zeg je dan iedere keer ik hoef niet te slapen, ik wil dat echt niet. Wij zeggen dan ook dat je niet hoeft te slapen, maar wel even moet rusten hier neem je genoegen mee en gaat dan liggen en valt snel in slaap. Je bent een lief kind en wij zijn blij dat we jou papa en mama mogen zijn.

Heel veel kusjes Papa en Mama

TME, Mongolie

We konden even moeilijk op internet, maar we zijn weer! Erg leuk om jullie reactie's te lezen.

De laatste dag in Moskou zijn we nog naar een ruimtevaartmuseum geweest, de teksten zeiden ons niks, ondanks dat was het erg interessant. S'avonds ons klaar gemaakt voor de lange treinreis, we werden om 19.45 op gehaald van het hotel en naar station gebracht. Hier aangekomen moesten we nog een uur wachten om te weten welk perron we moesten hebben gelukkig had de chauffeur aangegeven waar we naar moesten kijken anders hadden we daar nog gestaan, wij kunnen nog steeds niks van het russisch maken.

Goed en wel in de trein moesten we wel wennen, er zaten één en al dronken mongoolen in de trein en de coupé was best krap, vonden wij. Maar goed bed opgemaakt met onze eigen lakens en eerst maar eens gaan slapen en morgen zagen we wel verder. Slapen ging voor Ronald en Nancy moeilijker als voor Tijn die vond het alleen maar geweldig in die trein. De volgende morgen ging het al wat normaler Nancy voelde zich al wat meer op haar gemak, daarentegen viel het Ronald toch wat tegen hij miste veel en vooral het nieuws en zijn kopje koffie. De trein bleek vol met handelswaar te zitten die de mongoolen bij iedere stop uit de trein sjouwden en op het perron probeerde te slijten erg fascinerend om te zien. Inmiddels had Tijn een mongools vriendinnetje ontmoet Zula, alleen eten en slapen deden ze niet samen, maar voor de rest waren ze onafscheidelijk, erg mooi om te zien dat kinderen geen taal barriere kennen.We hebben twee keer gegeten in de restauratiewagon, wat goed te doen was, en de rest in onze coupé, bamisoep, crackers, fruit. Nancy lag boven te slapen en had s'nachts het idee dat ze in een achtbaan lag zo hard dat de trein ging. Natuurlijk moesten we de grens over s'morgens waren de mongoolen al druk in de weer en hele gangpaden stonden vol met handelswaar, wij niet in de gaten wat ze aan het doen waren, tot we s'avonds de grens door moesten en er achter kwamen dat er niks meer aan handelswaar te vinden was en dat sommige mongoolen uit de trein op het perron gingen staan. Al het waar bleek verstopt te zijn naar waar mocht joost weten zoveel, daar was de trein toch echt te klein voor, als wij al zagen wat wij bij hadden, maar het kan toch, want zodra we de grens over waren kwam al het waar weer terug, vanwaar we weten het nog steeds niet, we zagen ze alleen maar heen en weer lopen. Na 4 dagen en 5 nachten die perfect met Tijn zijn verlopen (Nancy dacht dat die het nooit zou volhouden) en primitief te hebben geleefd zonder douche, kwamen we aan in Ulaan Bataar.

Hier stond een chauffeur ons op te wachten om naar de gerkamp te gaan, in de auto vroegen we de wisselkoers van euro naar tugrik ( mongools geld) hij zei ons dat 1 euro 170 tugrik was, wij bij de bank gestopt en 20000 tugrik gepind.Het was ongeveer een uur rijden naar het kamp, maar toen we daar aankwamen bleek het prachtig te zijn en hadden ze warm water douches, oh wat konden we die goed gebruiken, heerlijk was het! Het eten was incl., maar erg vet, niet echt bevoordelijk voor de gal van Nancy, dus maar veel laten staan. Inmiddels kwamen we er ook achter dat 1 euro geen 170 tugrik waren, maar 1700 tugrik, bleek dat we maar €12,- hadden gepind, daar doe je niet zo veel voor in een kamp waar je voor een capuccino al $4,- betaald.Tijn had het hier ook weer goed naar zijn zin en weer een vriendje gevonden. Na 3 dagen genoten te hebben van de omgeving gingen we op de 4e dag terug naar Ulaan Bataar, hier verbleven we nog 1 dag om de volgende morgen we verder te reizen met de TME. Ulaan Bataar is een heel moderne stad, de mensen zien er heel modern uit, wat wij niet verwacht hadden, dit ligt meer aan ons dan aan iets anders, aannames.Om 6.15 opgehaald voor de trein, nog anderhalve dag en dan waren we in Beijing.S'avonds bij de grens van China werden de onderstellen verwisseld, wat erg leuk was om te zien, duurde ook erg lang! De volgende dag aangekomen in Beijing, overgens een heel modern perron, stond er tussen al die chinese tekens ook een bordje met Gerhardus Prinsen zeer komisch om te zien. Inmiddels aangekomen in Beijing, maar hier later over.

De treinreis is voor Nancy geweldig geweest en voor Ronald wat tegen gevallen, maar het gerkamp en Ulaan Bataar was voor ons beide super.

Spannend!

Het was nog erg spannend of we konden vertrekken, twee dagen voor vertrek nancy ontslagen uit ziekenhuis met galsteen. Met een partij medicijnen en een dosis lef ( uiteraard goed overleg met de chirurg) toch gegaan.Dus vrijdag en zaterdag snel nog het huis leeg gehaald. En klaar maken voor vertrek.

We vonden het fijn om zaterdag op zondag bij de fam. Mulder te zijn, dank jullie. En dan zondag vertrekken en natuurlijk moet er dan nog iets vergeten zijn de buggy! Dus hup bellen naar de Mulders en zij reden nog ff terug om hem op te halen, nog een keer dank. Het is erg prettig om te ervaren dat er zoveel mensen je nog ff een bezoekje brengen om ons te kunnen zien. En natuurlijk alle mensen die op het vliegveld waren was helemaal hartverwarmend. Eenmaal door de deuren wilde Ronald weer terug, gelukkig besefte hij ook dat dit erbij hoort.

Tijn vond het vliegtuig geweldig Mama en Tijn hadden een spelletje bedacht van schudden met billen als we turbulentie hadden, dit kwam net iets te weinig voor vonden wij, daarom deed papa ook gezellig mee al vond hij het wel een raar spelletje.

We kwamen na twee en half uur aan in Moskou ( sneller dan we dachten) waar het twee uur later is. En daar stond onze chauffeur ons op te wachten (hij leek op Gerard Depardeux). Een reis van anderhalf uur door Moskou naar het hotel, waarin het eerste gedeelte verdacht veel op Nederland leek. Aangekomen in het hotel wat overgens een mega hotel is met alle faciliteiten van dien, moesten ze onze kamer nog klaar maken terwijl dit al maanden geleden besproken was, maar goed we hebben geen haast. Verder alles perfect.

Na een goede en lange nachtrust en een ontbijt in de vreetschuur.Gingen we op weg naar de Kremlin en Rode plein. Hadden een citymap gekocht bij een winkeltje in het hotel. De vrouw in het winkeltje had gezegd dat we ongeveer 25 minuten moesten lopen of evt. de metro konden nemen. Ach dachten wij 25 minuten lopen lukt ons nog wel, na een uur lopen en op de kaart kijkend moesten we nog eens zover, Russen lopen hard maar zo hard. Wij besloten om met de metro verder te gaan, als je russisch kunt lukt het nog wel, maar anders! Na veel navragen, het verkeerde station uitgestapt te zijn, hebben we besloten om het laatste stuk met de taxi te gaan.

Eindelijk aangekomen en leuk om alles te zien. En nu weer terug, eigenwijs dat wij waren, wilden we toch terug met de metro, het moest ons lukken. En natuurlijk weer de verkeerde kant opgestuurd, uiteindelijk hebben we het gevraagd aan een jonge student die ons in de goede metro heeft gezet en zelfs nog voor ons betaalt heeft, geweldig dat er nog zulke mensen bestaan.

Wij vinden Moskou heel westers en goed voor een stedentrip, een beetje prijzig maar dan heb je ook wat. De mensen zijn als ze je kunnen helpen erg behulpzaam.

Ons huis

We zijn weer wat verder, helaas niet helemaal zoals gepland, maar kijken nog steeds naar onze reis uit. We zijn verhuisd vraag mij niet hoe. De tweede dag van het verhuizen had ik s'morgens al een ontzettende hoofdpijn, maar toch doorgaan omdat 1 juli de overdracht was. Einde van de middag/begin van de avond ging het niet meer en zijn we naar de eerste hulp gereden daar constateerde ze een hersenvliesontsteking, daar wordt ik momenteel voor behandeld en omdat we er op tijd bij waren ziet er naar uit dat ik er niks aan over houd, gelukkig.

Dit geeft ons wel een heel dubbel gevoel, we hebben geen goed afscheid kunnen nemen van een huis dat door onszelf ontworpen en bedacht is. Vorige week was het emotioneel ook omdat het toen niet zo goed ging met mij. Een week later en ik stukken beter, begint het goed te voelen voor ons beiden.

Wat betreft de reis de visums van Rusland, Mongolie en China zijn klaar en zullen vandaag naar ons toegestuurd worden. De prikken zijn ook binnen, hep A, Hep B, TBC, Buiktyfus, Geelzucht. De totale kosten voor ons drieen zijn € 800,-. Definitief besloten om geen malaria en rabies te doen.

De kleding is grotendeels ook binnen voor Tijn en Nancy, Ronald moet nog voor wat dingen shoppen en wat kleine algemene spullen moeten nog aangeschafd worden.

Tot zover ik word moe, ik zal nog één keer vanuit Nederland bloggen.

De Voorbereidingen

Tot op heden zijn we zover dat het eerste gedeelte is geboekt. De Transmongolieexpress, we vliegen op zondag 29 augustus om 10.15 vanaf Dusseldorf naar Moskou daar verblijven we 3 nachten vervolgens gaan we op 1 september om 21.15 met de TME naar Mongolie waar we5 nachten over doen. Vraag me erg af of Tijn dit vol gaat houden. In Mongolie aangekomen verblijven we3 nachten in een Gerkamp en de laatste dag in een hotel omdat we de volgende morgen om 6.15 weer op het station moeten zijn. Op 11 september komen wij aan in Beijing waar we de eerste 2 nachten een hotel hebben geboekt. Vanaf hier zullen wij ons avontuur zelf uit gaan zoeken.

Inmiddels zijn we ook bezig met de vaccinaties DTP hadden we al en weten ook dat Tijn daar volledig voor beschermd is ondanks dat hij eigenlijk met 3 jaar en 9 maanden een vervolg zou moeten krijgen maar dit mag ook later. Hepetitus A moeten Tijn en Nancy nog het vervolg van krijgen en Ronald is daarmee klaar. We hebben nu allemaal de eerste Hep. B gehad, waarvan we de laatste 4e onderweg moeten halen. Tijn heeft ook al buiktyfus gehad. We zijn nog steeds aan het dubben over Rabies en Malaria en met name bij Tijn tot op heden denken we dat we het niet doen, vooral omdat je in alle gevallen binnen 24 tot 48 uur in het ziekenhuis moet zijn met of zonder vaccinaties.

Ook de reisverzekering is geregeld, wij hebben gekozen voor de reisverzekering van Delta Lloyd. Met deze verzekering kun je 365 dagen achtereen op reis zijn en de voorwaarden waren voor ons goed.

De aanschaf van de uitrusting is inmiddels ook begonnen. Ben er inmiddels wel achter dat voordat je weg bent het een hele duit kost, ik zal proberen om de kosten ( uitrusting, vaccinaties en evt. andere dingen waar ik nu niet op kan komen)voordat we weg zijn op te tellen en dit te laten weten. Dit vooral om toekomstige wereldreizigers een beeld te geven, dit miste ik in vele verhalen die ik heb gelezen. Houd er wel rekening mee dat wij alles nieuw moeten kopen en met 2 volwassenen en een kind reizen.