Nha Trang en Da Lat
En natuurlijk hoe doet ons mannetje het in het verre oosten, dit was voor ons de grootste vraag en bepaald ook alles. Nou, ik kan alleen zeggen dat het uitstekend gaat. Hij vindt alles goed of we nou gaan zwemmen, wandelen, dingen gaan bezichtigen, lang aan het reizen zijn of gewoon niks doen op de kamer. Hij heeft een opmerkingsvermogen zo bijzonder om dit te zien. Hij weet ook vrij snel waar het hotel is. Het enige wat hij niet leuk vindt is dat mensen hem aanraken, inmiddels heb ik daar ook genoeg van dus zodra ze hem aan willen raken probeer ik hem weg te trekken en ze boos aan te kijken, gelukkig slaat Tijn ze ook weg met zijn handje, maar dan weten ze niet van op houden. En natuurlijk weet ik dat ze goed bedoelen maar als je dit zo'n 20x op een dag meemaakt is dat niet meer leuk. Gelukkig, heb ik van nature het boos kijken mee gekregen en komt het steeds minder voor als ik alleen maar kijk. Maar aan de andere kant kan Tijn het ook uitlokken en dan is het zijn eigen schuld als ze naar hem toe komen.
Nha Trang was heerlijk. We hebben een emmertje en schepje gekocht voor Tijn en zijn heerlijk 3 dagen naar het strand geweest waar hij heerlijk heeft gespeeld, helaas waren de golven te onvoorspelbaar om met hem de zee in te gaan. Voordat we in Nha Trang aankwamen zijn we ook nog gestopt in Qui Nhon een plaatsje waar geen toeristen komen. Nu zeg ik het verkeerd wij wilden zo dicht mogelijk bij het treinstation verblijven en daar waren geen toeristen. In een taxi gestapt en bij het dichtsbijzijnde hotel uitgestapt. Dit was ook echt een vietnamees hotel de dochter van de eigenaar moest alles vertalen, maar ze waren bijzonder aardig, ze zijn met ons treinkaartjes gaan kopen en hebben ons afgezet bij een restaurant. In zo'n plaatsje als dit proberen ze wel zoveel mogelijk geld uit een toerist te halen, op het moment dat je iets wil kopen en je vraagt hoeveel, gaan ze met elkaar overleggen en dan roepen ze zo'n belachelijke prijs dat je maar weer door loopt en helemaal niks koopt. Ze snappen het nog niet, ik vind het niet meer erg om meer te betalen dan een local, maar overdrijven, nee.
Da Lat een heerlijke afwisseling, is een schitterende plaats in de bergen en we hebben hier in het goedkoopste hotel tot nog toe gezeten $8 nog geen €6 p/n met z'n 3en. Hier werden we overgehaald om een tour te doen met motor, omdat we Tijn hebben vonden we dit best eng, maar ze overtuigden ons dat het veilig was. Dus daar gingen we de volgende dag op de motor met easyriders. Een geweldige ervaring om zo Da Lat te zien. Je kunt je in Vietnam van noord naar zuid of andersom door hun laten vervoeren, zo kwamen wij mensen tegen die gedeeltes in Vietnam zo hebben gereisd en ze hadden ervaringen opgedaan, je komt op plaatsen waar anderen niet komen. Met Tijn is zoiets een te grote uitdaging, maar het lijkt me geweldig om te doen. Het was in Da Lat wel wat koeler, lees 20 tot 25 graden, ook dat was heerlijk.
Inmiddels hebben we de bussen in Vietnam ook uitgeprobeerd, omdat we zoveel gelezen hadden over de bussen, dat deze als gekken zouden rijden, durfden we niet zo goed. Nou ja, meer Ronald als wij. Het is hem zo mee gevallen dat we dadelijk overal met de bus naar toe moeten. ?
Hué, Hoi an en tyfoon Megi
Na een lange treinreis van 17 uur, dit ivm overstromingen en hevige regen, aangekomen in Hué. Waar we wederom een geweldig hostel hadden.
De dag van aankomst hebben we niet zoveel gedaan. We waren een beetje gaar van de treinreis, heel raar we hebben de TME gedaan daar hebben we 4 dagen ingezeten en nu van 17 uur treinen waren we moe. Na ons dutje zijn we naar een barretje geweest waar we wat gegeten hebben, was wel grappig want opeens werd er Jan Smit gedraaid, we wisten niet wat we hoorden. Tijn heeft hier ook vrienden gemaakt met de obers, hij mocht alles zelfs op het billiard spelen.
De volgende dag zijn we naar de Ming Mang Tombe, Citadel en Imperial city geweest. S'avonds zijn we naar de verlichte brug geweest. Het is allemaal leuk om te zien maar de bezienswaardigheden beginnen ons een beetje de neus uit te hangen. waar mensen de hele dag rond brengen, zijn wij in een half uur door. De plaatsjes zelf zijn wel leuk. Een beetje wandelen, terrassen en inmiddels komen wij mensen tegen die we al eerder op de reis zijn tegen gekomen erg leuk.
De dag daar op hebben we een privé auto met chauffeur gehuurd die ons weer verder bracht naar Hoi An, hier hebben we een muf hotel. De reis van 4 uur was geweldig, je rijdt met de auto helemaal naar de wolken een super ervaring. We hebben een stop gemaakt in Da Nang waar we over een prachtig strand hebben gewandeld, dit was vroeger het surfparadijs van de Amerikaanse soldaten. We hebben vanmorgen een fiets gehuurd, helaas toen we 2 minuten onderweg waren begon het te regenen, bij een barretje gestopt na de koffie maar aan het bier begonnen. Nu is het droog, ligt Tijn te slapen. Die maken we zo maar wakker en gaan nog een uurtje fietsen voordat het donker word.
Tyfoon Megi volgen wij natuurlijk ook, gelukkig zijn we op tijd vertrokken en hopen dat zij noordelijk blijft in Vietnam. We zitten nu in het midden en morgen vertrekken we naar Quy Nhon weer iets zuidelijkers. We moeten er maar op vertrouwen, de mensen hier maken zich nog nergens druk over dus doen wij dat ook niet.
Hanoi en Cat ba Island
Na een goede vlucht aangekomen in Hanoi. In HK hadden we een hostel geboekt via internet op hun eigen site we kregen na 2 dagen nog geen bevestiging van en hebben toen maar een andere hostel geboekt. Wat schetste onze verbazing toen we op het vliegveld aankwamen, dat er een man met een bordje Nancy Prinsen van het hotel dat onze eerste keus was op ons stond te wachten. We begrepen er niets van maar zijn wel in gestapt omdat we wisten dat het een uur rijden was naar het oude gedeelte van Hanoi en zo konden we kijken of het hostel iets was. Het was een prachtige grote kamer en zijn gebleven, maar volgens mij zijn de hostels in Hanoi allemaal goed en dat voor nog geen 10 dollar pp.
Na een paar dagen Hanoi waar we een heel indruk wekkende oorlogsmuseum hebben bezocht en het masoleum van Ho Chi Minh, deze was niet geopend ivm het 1000 jarig bestaan van Hanoi op 10 oktober, het was dan ook een gekke huis in Hanoi. En een bezoek gebracht aan het Waterpuppet theatre wat Tijn wel leuk vond maar wij niet zoveel aan vonden. En naar een gevangenis geweest Hoa Lo Prison, waar oa Amerikanen tijdens de oorlog gevangen hebben gezeten. Ook hebben we over de Long bien bridge gelopen een stalen brug door de franse gebouwd in 1902, dit was ook wel merkbaar als je stil stond ging de hele brug open neer.
Na 6 weken intensief reizen hebben we een trip geboekt naar Cat Ba Island waar we overgens de hoofdprijs voor betaalt hebben. Omdat wij op de 10e vertrokken was het niet mogelijk om de bus voor onze hostel te laten komen dus moesten we met z'n drieen op de motor en scooter en ook onze bagage, we gingen met 3 voertuigen 1 voor mij en mijn rugzak zat ik achterop bij een meisje wat de helft van mij was. Als je rijd is het niet erg maar opstappen en afstappen was best eng. En dan te bedenken dat China bomvol auto's was waar je door moest zigzaggen is Vietnam vol met scooters. Er was 1 motor voor Tijn en Ronald en 1 scooter voor de tas van Ronald en de buggy die er dus aan beide zijkanten een flink stuk uitstak en gewoon met snelbinders vastgemaakt werden. Bij ons was die tas er al wel 100x afgedonderd. Een hele bijzondere ervaring waar Tijn van genoot.
Hier in Cat Ba Island in het Resort waar we bij aankomst nog wat problemen hadden met de kamer, dit snel naast ons neer gelegd. Hebben we een heerlijk uitzicht op zee en een fantastisch zwembad, we hebben een scooter gehuurd. Rijden een beetje rond, zwemmen heerlijk, lezen een beetje en slapen. En het is bijna privé er zijn in totaal maar max. 7 kamers gevuld.
Vietnam is wat ons betreft zo anders dan China. In China voelde je opgesloten door de immens hoge gebouwen, hier is het wel druk maar het is wat ruimtelijker. De mensen in China zijn wel wat vriendelijker, ze zijn hier niet onaardig maar ook niet echt heel vriendelijk. Voor kinderen is iedereen aardig. Ook het onderhandelen is hier begonnen in de grotere steden wat minder makkelijk dan op dit eiland, maar overal gaat iets af.
Jullie reactie's zijn erg leuk en ik lig af en toe krom van het lachen. Dank jullie allemaal. Dikke kus van ons.
Hong Kong
Van Guangzhou naar Hong Kong is 2 uurtjes met de trein. Zitten we in de trein ziet Tijn ineens een man met een mondkapje opzitten zegt hij, mam waarom heeft die man een 'kopmuts' op.......ik dacht dat ik niet meer bij kwam.
Aangekomen in HK een taxi genomen naar Causeway bay waar onze hostel was. We werden in een winkelstraat afgezet, want de taxi's hebben daar opstap en uitstap plaatsen, en konden het verder uitzoeken. Met heel ons gepak dan maar zoeken en vragen, uiteindelijk kon iemand ons vertellen in welk gebouw we moesten zijn. Daar was op de 3e verdieping ( dit moesten we ook vragen, nergens stond de naam van het hostel aangegeven) de receptie en een lift waarin wij met ons gepak met een beetje duwen net in paste, dit kon niet veel goeds betekenen. De man die ons hielp kon alleen maar het hoog nodige zeggen en hij had er geen zin in dat was aan heel zijn houding te zien, maar hij was helemaal weg van Tijn en Tijn vond hem ook geweldig, denk je dan dat hij aardig doet tegen ons, nee hoor. En ja hoor, de kamer was al net zo groot als de lift.....Maar goed 5 nachten geboekt en goedkoop voor HK, maar erg duur voor China ( dit is het duurste hotel/hostel tot nog toe voor ons ). We wisten dat HK duur was en zouden het wel rustig aan doen,hmmm.
Dit ging de eerste avond al fout, we vonden een straat met terassen en heerlijke witte wijn, ach dan maar een avondje doorzakken met 14 glazen wijn! En de volgende dag naar Disneyland Hong Kong. Tijn vond het geweldig als alles maar op een veilige afstand en buiten gebeurde, iedere keer als we ergens naar binnen konden dan schreeuwde die alles bij elkaar, hij wilde niet terwijl je voor deze attractie's in een koele ruimte kon wachten. Ook zo met Mickey Mouse van te voren kon hij niet wachten en moesten we opschieten en dan zien we MM en dan wil hij op een afstandje wel kijken, maar zeker niet dichterbij. We hebben alle buiten attractie's wel gedaan en dat vond hij dan weer geweldig en het liefst ging hij overal 10x in. We zijn om half 8 naar het hostel gegaan en we hebben alle drie genoten van de dag, ondanks het hele warme weer.
Volgende dag onze visa voor Vietnam aangevraagd, deze bleek donderdag pas klaar te zijn, terwijl we dan ook wilde vertrekken. We zatten nog te dubben of over land(goedkoop), maar dan moesten we ook nog een visum aanvragen voor China wij hadden helaas singel entry, of vliegen( duur). Het is vliegen geworden en hebben ook onze tickets en hostel geboekt met het risico dat er iets mis zou kunnen gaan met onze visa. Hier krijg ik dan weer een onderbuik gevoel van, zijn we dadelijk ons geld kwijt. De rest van de dag rustig aan gedaan.
De volgende dagen zijn we naar de grote Boeddha geweest en hebben een open bustour gedaan door veel wijken van HK en zijn met een kabeltrein naar boven geweest, waar we heerlijke vis hebben gegeten en genoten van een prachtig uitzicht. Helaas was het weer wat slechter en zelfs dat maakt niets uit.
We krijgen steeds meer en vaker het gevoel dat we een juiste keus hebben gemaakt!
De dag van de visa. Ik al vroeg wakker en was al bijna klaar, terwijl de heren nog lagen te donderjagen. Dit kon niet volgens mij en ze aangegeven dat ik toch echt om half 9 buiten wilde staan. Dus hun ook maar snel geworden. Er moest natuurlijk ook nog gegeten worden, dan maar even bij Starbucks koffie en een broodje eten. Tijn wil normaal altijd een croissantje en deze kan hij dan ook in de hand nemen. Nee, nu moest hij een groot saucijzenbroodje. Deze moet mama eerst in stukjes snijden en dan ieder stukje blazen en dan moet Tijn blazen. Tijn heeft er allemaal geen notie van, dus mijn onderbuik gevoel zit er wat langer en hij geniet van z'n broodje. Nu snel naar de taxi, normaal staan er altijd rijen taxi's en nu waren we 10e in rij die op een taxi moesten wachten. Aangkomen bij het consulaat was het gelukkig niet zo druk en kijkt Ronald achter de balie zegt hij 'er ligt een stapeltje Hollanders'.................en jaaaaa, het was allemaal goed we konden vertrekken naar Vietnam.
Bye,bye China. We zijn bijna 4 weken in China geweest en hebben ontzettend veel gedaan, dit land heeft ons niet de rust gegeven, maar we hebben genoten. China is een land wat altijd bezig is. De mensen hebben geen rust, ze eten s'morgens snel of onderweg, eten s'middags snel de mensen die iets meer tijd hebben slapen dan wat uurtjes en zijn dan weer bezig en s'avonds idem. En China is business en druk met hun economie, dit voel je.
Guangzhou
Weer een nachtje in de trein en we waren in Guangzhou. De trein begint voor iedereen te wennen, gelukkig. En ook in het hotel mogen we er bij aankomst in, ook al is het heel vroeg.
Ik merk dat het moeilijk is om zoveel te onthouden van wat we hebben gedaan, gelukkig houdt Ronald een boekje bij waar hij iedere dag in kort op schrijft wat we hebben gedaan.
Aangekomen in het hotel zijn we naar een eilandje geweest waarvan we dachten dat het Shamian Island was, wij afgezet door de taxi en gaan lopen. Het was er zo rustig en helemaal niets te doen en natuurlijk bloedheet, wij nog een keer op de kaart gekeken bleek het een heel ander eiland te zijn dan maar weer de taxi in en naar het centrum gegaan, daar een beetje rond gelopen en heerlijk gegeten.
Het ontbijt in dit hotel was een echt chinees hotel en aangezien we geen zin hebben in bami en alle liflafjes erom heen ontbeten we maar ergens anders. Wij zaten in een gedeelte waar het niet zo toeristisch was ingesteld dus koffie en een broodje waren moeilijk te vinden. Uiteindelijk op straat bij een heel klein kraampje heerlijke broodjes gehaald en lopend opgegeten. Daarna naar Bayuin mountain geweest weer met de kabelbaan naar boven, Tijn vond het weer geweldig, en rond gelopen in de Yuntai garden waar ook Nederland vertegenwoordigd was. Daarna naar Shaiman Island geweest, dit was het eiland waar we gisteren naar toe wilde. Een heel mooi eiland waar koloniaalsehuizen staan waar vroeger de franse en britten hebben gewoond.
De volgende dag Tijn zijn ritme gegeven, want door het late thuiskomen en s'middags in de buggy slapen is het voor hem best vermoeiend en is hij niet de gezelligste. Dus rustig aan gedaan en s'middags heeft Tijn zijn dutje gedaan. Na het slapen zijn we naar de grootste dierentuin van Asia geweest, omdat we zo weinig tijd hadden zijn we met een treintje door een gedeelte van de dierentuin gegaan, daar waar de dieren los lopen.
De volgende dag naar Hong Kong gegaan met de trein.
Nanchang
De treinreis naar Nanchang was weer een belevenis we stapten de trein in in de veronderstelling dat we een 4 persoonscabine hadden dit bleek niet het geval te zijn. Het was een open treincoupe met 6 bedden, 2 naast elkaar,3 hoog en dan 7 open hokken naast elkaar. Wij hadden het laatste hok. Ronald had zijn bedenkingen hierbij, maar Tijn vond het geweldig en lag al snel te slapen. Wij hadden de onderste 2 bedden en 1 bed daarboven, dus er waren nog 3 bedden over, waar nog andere mensen konden gaan liggen. Bij iedere stop was het spannend of er nog mensen bij kwamen. Ergens toen ik lag te slapen kwam er een chinees tegenover mij te liggen, die enorm lag te snurken. Ronald maakte mij wakker omdat hij dacht dat ik lag te snurken, jammer genoeg was ik het niet, zodat ik net als Ronald wakker lag en ook naar het gesnurk lag te luisteren, terwijl ik heerlijk lag te slapen. Aangekomen met niet veel slaap gehad op Tijn na zijn we met de taxi naar het hotel gegaan, dit keer zonder problemen. Achteraf was het heel goed te doen en had Ronald er een goed gevoel over, weer een ervaring rijker.
In het hotel mochten we gelukkig meteen naar onze kamer het was immers 6.25 uur in de morgen. Spullen afgezet en gaan ontbijten na het ontbijt zijn we op zoek gegaan naar het Teng Wang Paviljoen gegaan. Dit konden we niet vinden zodat we dit onderweg vroegen aan 2 meisjes, zij wezen ons een richting op en daar zijn we naartoe gelopen. Onderweg werden we aan ons mouw getrokken door de meisjes omdat we toch de verkeerde kant opliepen, zo liepen de meisjes voor ons en hebben ons de weg gewezen, terwijl zij ook uit een andere plaats ( Kanzhou, of zoiets) van China kwamen, dus zij moesten ook vragen maar hun konden gelukkig chinees. Daar aangekomen vroegen wij of ze ook naar binnen gingen, daar hadden ze niet genoeg geld voor, zodat wij voor hun een kaartje kochten. Binnen gekomen zeiden we dat ze hun eigen gang konden gaan, alleen dit verstonden ze niet, omdat Tijn lag te slapen konden we niet naar boven en zijn we eerst de tuin rond geweest met de meisjes achter ons aan. Toen zijn we zo gaan lopen dat we de meisjes waren kwijt geraakt, dus voor de rest met ons drieen lekker op ons gemak rond gelopen. Nog leuke foto's laten maken in klederdracht van mij en Ronald, want Tijn moest er toch niet aan denken om zo op de foto te gaan staan! Toen we klaar waren en er weer uit wilden zaten de meisjes op ons te wachten, ze wilden nog met ons op de foto. Dit wilden ze laten maken door een fotograaf die daar stond, dit gedaan en wij kregen van hun ook een foto. Na de fotosessie vroegen ze ons of we honger hadden, dit hadden we. Achter hun aangelopen en in een of ander klein eettentje gezeten, hier komen wij anders nooit, de menu kaarten zijn alleen in het Chinees. Wel heerlijk gegeten, vis, iets van aubergine, spinazie en nogwat, dingen die we zelf niet zouden bestellenen toen we klaar waren mochten we niet eens betalen. Het waren enorme lieve schatten van 19, ze konden heel slecht engels, maar dit mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk wilden ze ons ook nog terugbrengen naar het hotel, maar omdat hun schoolbus vertrok moesten ze terug. Het was een hele leuke dag.
De volgende dag treinkaartjes geregeld voor Guangzhou, dit ging ook niet heel makkelijk. Eerst was alles sold out en dan 1 daglater is er wel plaats. Dit heeft alles te maken met het feit dat ze bijna geen engels spreken in Beijing en Shanghai gaat het allemaal wel, maar daarna is het qua taal alleen maar slechter geworden. Uiteindelijk komen we overal waar we willen zijn, dus erg is het niet, je bent er wat langer mee bezig.
Hangzhou
Allereerst dank jullie wel voor de felicitatie's die ik van jullie heb mogen ontvangen, het gaf mij een extra jarig gevoel!
We zijn van Shanghai naar Hangzhou met de trein gegaan, dit was een ritje van 2 en half uur. Aangekomen op het station werden we door een taxichauffeur aangesproken en hij vroeg 60 yuan om ons naar het hotel te brengen. wij niet gedaan want er zitten meters in die taxi's, dus door gelopen naar boven in de verwachting dat de taxi's daar gewoon in een rij zouden staan en dan de passagiers op zijn beurt mee neemt ( dit was nog altijd het geval geweest). Dit gebeurde dus niet! In het gedruis van drommen mensen komen wij dus boven met rugzak, trolley, buggy, dagrugzak en tijn zijn rugzak waar we aangesproken worden door mannen met een tuktuk ,dus wij staan met verbazing te kijken en ook nog vragend waar ze onze bagage dan willen laten, volgens hen was het geen probleem. Toch maar niet gedaan, dan maar een taxi aanhouden, ingestapt en wel, zegt die chauffeur dat het 100 yuan kost, wij nog zeggen 60 yuan, hij was al aan het rijden dus verder van de andere taxi's vandaan, ik zei zet de meter maar aan en hij begint me toch een partij te schreeuwen dus ik maar een beetje ingedimpt en gezegd dat ie ons dan maar naar het hotel moest brengen. En hij bleef maar schreeuwen over zijn 100 yuan, toen ben ik me een partij uitgevallen tegen die schreeuwerd ik heb hem uitgescholden in het nederlands hihi en in het engels gezegt dat ik eerst ons hotel wilde zien en dat ie dan z'n geld zou krijgen. Hij was poeslief ( de rit staat nergens geregistreerd ) onderweg nog aangegeven dat hij wat rustiger moest rijden, de maniak, inmiddels hadden wij spijt dat we niet waren uitgestapt en een andere taxi hadden genomen. Aangekomen maar snel onze spullen uit de auto gepakt en betaalt € 11,-.
Aangekomen in het hotel hebben we het rustig aangedaan, het regende! De volgende dag op zoek naar treinkaartjes voor de reis naar Nanchang. Naar de receptie gegaan, hier bleek het al moeilijk te gaan om traintickets duidelijk te maken, na uiteindelijk de geluiden tsjoek, tsjoek en de gebaren van kedeng, kedeng erbij te maken konden we naar de 4e verdieping het businesscenter gaan. De 4e verdieping bleek iets groter dan we verwacht hadden en moesten ook nog het bc zoeken en navragen, al onze gebaren en geluiden van beneden hadden geen effect, dus maar via borden en halve woorden. Inmiddels waren Ronald en Tijn alvast een treinkaartje gaan halen om dit te laten zien. Ik werd naar het bc gebracht waar een meisje zat die totaal geen engels sprak en maar met een pc voor haar neus zat met een vertaler van chinees naar engels en moest ik van het scherm af lezen. Sorry, no tickets. Ik vroeg haar waarom niet? nu moest ik lezen, Sorry. Op de vraag waar ik ze dan moest halen zei ze al niks meer en begon met haar collega te praten, de schaap.Inmiddels waren de heren ook boven gekomen en toen ik het Ronald vertelde was de paniek van zijn gezicht af te lezen. Dan maar weer naar beneden daar konden ze ietsje beter engels, daar krijgen we te horen dat het busy was by train en dat het bc daarom ons niet kon helpen. Dit had ze me ook via de pc kunnen vertellen. Maar goed de receptie zei ons dat we maar naar een trainticketoffice moesten gaan, ik had op het internet gelezen en van mensen die we eerder tegen kwamen gehoord dat, dat helemaal een drama moest zijn , maar ja we moesten wat. Ik heb haar gevraagd om alles in het chinees op te schrijven, datum, de plaats en softsleeper en natuurlijk het adres van de trainticketoffice. Nou gewapend met dit briefje de taxi ingestapt, daar aangekomen hingen de chinezen met de benen buiten in 2 rijen. Wij zeiden tegen elkaar dit gaat nooit goed, toch maar in de rij gaan staan want we wilden verder. We waren aan de beurt, we geven het briefje af en het enige wat ik krijg te zien is dat ze nog 3 plaatsen heeft en de tijd waar we op vertrekken en aankomen. Ik mijn armen om Ronald en Tijn geslagen in de hoop dat ze dan weet dat we bij elkaar willen slapen, ze knikt en ik ga ervan uit dat het goed komt. Zeker ben ik er niet van omdat we bij de eerste treinrit alledrie apart zaten. Maar ja, we zien wel.
En het was natuurlijk ook mijn verjaardag. Ik had van de heren een masker en lotion gekregen en ze beloofde me een beautybehandeling. We hadden wat hapjes gehaald en een flesje wijn. De wijn was niet te zuipen dus hebben we die maar aan de wasbak gegeven en Ronald is wat biertjes gaan halen. Het was heel leuk en zelfs Tijn zei 'als ik jarig ben wil ook masker, nu niet hé'. Oh ja, we waren ook nog taartjes wezen eten en Tijn zei voor het eten 'we moeten nog zingen, pap' dus daar zaten papa en Tijn lang zal ze leven te zingen voor mama in een chineze bakkerij.
De volgende dag zijn we naar West Lake geweest een mooi groot meer. Ook hier konden ze geen engels, wij wilden fietsen huren met een kinderzitje achterop, aanwijzen waren ze in een keer niet meer beschikbaar, heel vreemd dit hebben we 2x keer geprobeerd en toen zijn we gestopt. We hebben een bootje gehuurd die je zelf kon besturen en Tijn mocht en moest dit dan ook doen, geweldig vond hij het! Voor ons was er wel een probleem hij wilde alleen maar rondjes draaien op dezelfde plaats. En iedere keer als we hier iets van zeiden zei die 'laat mij maar, laat mij maar' Na wat gesteggel van voor, ik moest natuurlijk achterin, kon Ronald hem ervan overtuigen dat hij naar een bepaald punt moest varen en kwamen we wat verder, maar die rotonde's kwamen nog wel regelmatig voor.
Shanghai
Wat een steden zo groot, Beijing met een inwoners aantal van 16 miljoen is een gemoedelijke stad het leeft wat relaxter dan Shanghai, deze stad is gewoon gestoord. Gelukkig hadden we een perfecte hostel waar we ons terug konden trekken als we de drukte zat waren. In Shanghai wonen volgens mij alleen maar opgefokte chinezen, ze dringen voor als we in de rij staan voor een metrokaartje, als we met de buggy proberen een deur opening door te gaan zijn er altijd 3 of 4 chinezen die toch net tussen de buggy en deur naar binnen gaan, op de expo renden ze naar de boot waarom geen idee de boot vertrok toch niet eerder. Het verkeer in heel China is gekkenhuis, een zebrapad ik weet niet wat waarom ze er zijn de auto's stoppen toch niet en wij als goede burgers blijven maar geloven in de zebrapaden, telkens weer oversteken op zo'n pad. Als de stoplichten voor voetgangers op groen springt dan is het nog zigzagend door het verkeer lopen en hopen dat je goed overkomt. En dat getoeter om gek van te worden. Het is net of wij in een videospelletje beland zijn waar we alles moeten proberen te ontwijken en iedere keer een level verder komen!
We zijn naar de expo geweest de grootste ooit en dit was te merken, lopen lopen en nog eens lopen voor we bij Nederland waren. Dit was wel heel leuk er waren veel studenten uit Nederland die hier stage lopen, dus je kon in het nederlands alles vragen en kregen zelfs voorrang bij het naar binnen gaan, niet dat het zo druk was. De chinezen gebruikten het groene gras onder de stand om er te slapen en te luieren een gewoonte van hun die je overal tegenkomt en als ze klaar zijn zie je ze weer rennen. We moesten natuurlijk alles wat er te eten was hebben zoals poffertjes, friet met mayo, stroopwafels, bitterballen en kroketten. En Ronald en ik hebben weer eens heerlijk, een koud wit frans wijntje gedronken. Na 2 glazen de man voelde wij hem al zitten, dus afgerekend en met ietwat zware benen verder gelopen. We hebben Afrika en Amerika nog bezocht en een optocht gezien. Toen waren we de hitte en het lange lopen zat en zijn we naar het hostel gegaan.
De metro is hier trouwens wel goed te doen alles staat hier ook in het engels aan gegeven, een fijne manier om de stad te verkennen. Als toerist word je wel benadeeld ze hebben hier 2 menukaarten één voor de locals en één voor toeristen en de taxi's rijden gewoon om, we moesten in Shanghai naar onze hostel en daar stond max. 40 yuan voor, dit stond op onze reservering, uiteindelijk toen we er waren moesten we 82 yuan betalen, helaas kan ik ze niet vertellen hoe ze moeten rijden. Vooral bij de straattentjes zie je dat een local 1 yuan betaalt en wij als volgende klant moeten 5 yuan betalen. Dit weet je en je kunt er niets aan doen, vooral ik heb daar moeite mee en ga er dan toch mee in discussie, niet dat dit zin heeft ze verstaan er toch niets van.Dit zal zo de verdere reis ook wel gaan.
We hebben ook nog de skyline van Shanghai gezien deze lag aan de grootste boulevaard. Dit was te vergelijken met die van New York, maar in mijn herrineringen was die van NY toch groter en mooier. Het was leuk om te zien. We hebben daar gezeten in een trendy bar waar we voor reizigers begrippen toch net iets te veel uit hebben gegeven 400 yuan ongeveer €45,- dit is voor chineze begrippen ook erg duur. Normaal eten en drinken we voor gemiddeld 120 yuan.
Inmiddels zijn we in Hangzhou aangokomen een stad met 6 miljoen inwoners een stuk rustiger.