Cameron Highlands en Penang ( Georgetown )

Na twee dagen bussen en nog een overnachting in Kuala Lumpur, zijn we dan in Cameron Highlands. En wat is het daar koud, het is namelijk hoger gelegen en de temperaturen zijn overdag tussen de 16-20 graden, dus de lange broeken en truien mochten weer de tassen uit.

Op oudjaarsdag hebben we een city tour gemaakt naar een Rozenfarm, naar een theeplantage, dit was prachtig om te zien erg wijds opgezet. Daarna naar de fabriek geweest hoe ze thee maken en te horen dat Nederlands geen thee konden drinken. Thee stop je niet in een zakje en je laat thee min. 3 minuten trekken en dan krijg je voor mij smerige bocht. Naar een vlindertuin en een chinese boedha tempel geweest.

Oudjaarsavond hadden ze een bbq avond georganiseerd voor de gasten in het guesthouse, dus wij daar rond negen uur naartoe in de hoop dat Tijn het zou volhouden. Het begin ging aardig goed hij werd verwend tot en met en om half elf, smarties en 5 ballonen rijker wilde hij toch echt naar huis. Helaas konden we hem niet langer stil houden en zijn we maar naar ons appartement gelopen, lag iets verder dan het guesthouse. Hier aangekomen zaten er een Nederlands stel en een kindje nog op. Tijn was natuurlijk niet meer moe en heeft tot half twee gespeeld met het Nederlands meisje. We hebben nog wel wat vuurwerk gezien, maar heel veel was het niet. Nieuwjaar hier was 7 uur vroeger dan in Nederland 2011 zal voor ons dan ook 7 uur langer langer zijn ( vind ik wel grappig).

2 januari zijn we doorgereisd naar Penang ( georgetown), de bussen van voorheen zaten nooit vol, dus gokte we er op, om maar twee kaartjes te kopen, bleek deze bus toch hartstikke vol te zitten en heeft Tijn bij ons op schoot moeten zitten. Ook dit ging weer wonderbaarlijk goed. Er zaten in de bus ik denk wel 12 indiers incl. kinderen, die zo irritant bezig waren met schreeuwen tegen elkaar. Dat we dachten als dit zo ook gaat in India, slaan we India over. Wat hebben wij en de rest van de bus ons geergerd en wat waren er blij toen we er waren. En nu nog op zoek naar een slaapplaats de vakantie was voorbij dus vol vertrouwen gingen we op zoek, bleken de guesthouses hele kleine kamertjes te hebben en de beste zaten vol. Uiteindelijk een hotel gevonden voor € 35 per nacht incl. ontbijt is nog te doen.

In Penang hebben we voor het eerst weer één hele dag regen gehad. Het is dan wel lekker als je een fijne kamer hebt, deze dag niet veel uitgevreten. De volgende dag heerlijk naar het strand geweest en naar parasailing gekeken en Tijn en Ronald hebben nog quad gereden over het strand.

Maleisie het land op zich vonden wij niet zo heel bijzonder, maar wat Maleisie voor ons bijzonder maakte waren de mensen. De vriendelijkste mensen die ik ben tegen gekomen. Iedereen is aardig. Ik voelde mezelf erg vrolijk in dit land alsof ik de mensen al jaren kende en zo beschouwen de mensen je ook. ECHT, de mensen maken het land mooi.

Kuala Lumpur, Malacca en Singapore

Jullie zullen het wel gemerkt hebben, wij wilden jullie een kerstgroet doen, maar het is helaas mislukt. En ook had ik een verhaal klaar liet de pc me in de steek en natuurlijk niet opgeslagen, dom van me! Maar goed wij hopen dat jullie een hele fijne kerst hebben gehad, wij hebben in ieder geval genoten van de warme kerst.

10 dagen geleden zijn we aangekomen in Kuala Lumpur (wat vliegt de tijd) een stad die wij anders voor ogen hadden, wij dachten toch aan een iets westerse en schonere stad als de steden en landen die we al hadden bezocht. NIET DUS! Dit viel wel een beetje tegen, ja de shopping straat aan de voorkant is nog een beetje schoon, maar de zijkant en achterkant is voorzien van vuilnis. Na wat guesthouses te hebben bezocht, de beste van de slechte eruit gepikt, een piepklein kamertje waar onze bagage vast geklemd stond tussen muur en bed en wij vanaf onze deur over onze bagage in ons bed moesten duiken, maar wel schoon. Hier 1 nacht gebleven en de volgende dag naar een ander guesthouse gegaan met een iets ruimere kamer. We merken wel dat het vakantietijd is, de kamers liggen niet meer voor het oprapen.

Tijn wilde graag in de monorail en wij moesten kaartjes hebben voor Malacca, dus maar een gedeelte met de monorail naar het busstation gegaan. Jeej, wat we hier zagen, 86 aanbieders van bussen naar Malacca, waar koop je dan je kaartje? Buiten klampen de verkopers je al aan om bij hun te kopen. Dan maar eerst naar de bussen kijken die er waren een naam onthouden en op zoek naar dat ene standje die, die bus verkoopt. Niet dat dit enige invloed had, want de bus die wij kregen was zeker weer 10 jaar ouder, dan degene die wij hadden gezien, maar ja wel van dezelfde maatschappij. De volgende dag zijn we met de openbus toer meegegaan en hebben we KL nog vanuit de lucht gezien ( Menara toren) en heeft Tijn paard gereden en Ronald een Formule 1 wagen ( simulator) bestuurd.

Op naar Malacca, ze hadden ons gezegd dat de reis anderhalf uur zou duren, helaas duurde deze drie uur. Zo gaat het bijna altijd, ze zeggen zoveel uur en je zit bijna altijd 1 á 2 uur langer in de bus. Aangekomen in het Guesthouse bleek het een soort homestay te zijn wij en de andere gasten logeerden gewoon bij deze mensen in huis, erg gezellig. Ook hadden deze mensen een kind van dezelfde leeftijd als Tijn, dus speelgoed in overvloed voor Tijn. Er waren ook nog twee andere kinderen een jongentje uit Australie en een meisje uit Nederland. Wat was het heerlijk voor Tijn om weer even met een kindje te spelen die ook Nederlands spreekt. En wij waren blij met de ouders van het meisje, kinderen aan het spelen en de vaders en moeders aan het bier tussendoor nog even eten gehaald en met z'n zessen opgegeten, de kinderen naar bed gebracht en weer verder met bier drinken en de nodige sigaretten weggedampt. De volgende dag afgesproken om met z'n allen naar de dierentuin te gaan. Ook dit was een hele gezellige dag, ondanks de biertjes van de vorige avond. s'avonds zijn we naar de portugese settlement geweest waar ze een boulevard hadden, dachten we. Daar aangekomen bleek de boulevard net zo lang te zijn als de oprit van onze oude huis en er waren maar een handje vol mensen, dus op het terras zitten en mensen kijken, ging niet op. Dan maar weer aan het bier en heerlijk krab, garnalen een red snapper gegeten. De dag daarop ging het Nederlands gezin weer verder en moesten wij hard op zoek naar een hotel voor kerst. Hier hebben wij een hele dag aanbesteed en iedere keer onze grenzen moeten verleggen. Uiteindelijk is het een veelste duur hotel geworden omdat er verder weinig vrij was, we leren het ook nooit. S'avonds zijn we met de Australische vrouw en kind, wat gaan eten en hebben we een boottochtje gemaakt. Dank zij al deze mensen is Malacca voor ons een hele leuke plaats geworden.

Op naar Singapore en ons veelste dure hotel. Wouw wat een stad! We hadden al het één en ander gehoord over Singapore en dat zou niet onze stad zijn. Hier aangekomen bleek het helemaal wel onze stad te zijn. Heerlijk om weer even westerse invloeden te ervaren. En ons hotel helemaal fantastisch. We hadden een zithoek met bank en 2 stoelen in de kamer staan. Het was voor ons weer even een huiselijke sfeer met z'n drieen en dat met kerst, wat hebben we geluk gehad. We hadden voor Tijn wat cadeautjes gekocht en deze op tafel gelegd voordat we gingen ontbijten, dus na het ontbijt kwam hij terug op onze kamer en zag de pakjes, de ogen van ons jongentje straalde zoveel blijdschap uit. Dat maakte onze kerst helemaal compleet. De dagen hebben we een beetje luierend, slenterend en zwemmend doorgebracht, jaja hier is het nog steeds bloedheet al hebben we aan het einde van de dag wel een bui.

Voor het visa naar Indonesie zijn we hier langer gebleven, dus maandagmorgen stonden we hier netjes gekleed, er is een dresscode hier bij de ambassade, om een visa aan te vragen. Staan we daar en ik wist dat je een bewijs moest overleggen wanneer je Indonesie weer verlaat, maar omdat wij niet weten wanneer we eruit gaan kunnen we dit niet overleggen. Dus visa konden we wel vergeten. Gelukkig kon ze ons wel meer zekerheid geven over het feit dat we een visa on arrivel voor 30 dagen kunnen krijgen en nog eens verlengen in Indonesie zelf met 30 dagen en ze heeft zelfs een lijstje meegegeven waar we dit kunnen verlengen. Dus helemaal voor niks zijn we niet geweest. Dus maar weer terug naar het hotel, we hadden al een ander hotel geboekt, omdat 6 dagen in het luxe hotel toch wel te gortig werd, spullen gepakt om naar een ander hotel te gaan. S'middags gelijk buskaartjes gekocht om 1 nachtje in KL te verblijven en de volgende dag door te reizen naar Cameron Highlands, waar we met oud&nieuw zullen zijn.

Vandaag nog even alle wijken van Singapore bezocht en wel te voet, erg leuk om gezien te hebben. Maar we zijn ook weer blij om morgen verder te reizen, het westerse went snel.

WIJ WENSEN IEDEREEN EEN GEZOND, LIEFDEVOL EN GELUKKIG ( EN MISSCHIEN REIZEND ) 2011!!! PROOST!

einde Laos en 2e keer Cambodja

Na een goede rustige bus reis aangekomen in Vientiane de hoofdstad van Laos en op zoek naar een slaapplaats, je gelooft het niet maa het is hier best moeilijk om iets te vinden voor 3 personen. De kamers hadden geen ramen of het was te duur of ze hadden geen 3 bedden. Uiteindelijk toch maar iets genomen wat niet helemaal naar onze zin was, moet ook wel eens.

De volgende dag fietsen gehuurd en op naar de cambodjaanse ambassade voor visum, helaas we waren te laat aanvragen moet in de morgen. Dan maar wat rond gefietst ( ronald is bang voor al het vervoer, maar ik houd mijn hart vast als Tijn bij hem achterop zit, hij denkt dat het verkeer wel rekening houd met hem) en dicht bij ons hostel was er een nieuwe moderne speeltuin en daar moest Tijn natuurlijk gebruik van maken. Hij had een vriendje gevonden en paar avonden heerlijk gespeeld.

De dag erop een vliegticket geboekt naar Siem Reap en daarna naar het Anai savery monument en thatlung Stupa gefietst en gegeten in een lokaal tentje waar ze absoluut geen engels konden en de bediening ons ontweek en wij er achteraan moesten.We haddden honger en dorst we moesten wel. Tijn nog even gespeeld met het jongentje.

Vrijdagmorgen dan toch maar even naar de ambassade gefietst om de het visum aan te vragen en wat bleek ze waren gesloten vandaag, waarom niemand die het wist. Dan maar on arrivel. weer terug gefietst en s'middags met een privé bus naar de friendshipbridge en een prachtig boedhapark.

Op zondag 12-12 zijn we weer naar Cambodja gegaan, dit omdat we het voor ons gevoel nog niet hadden afgemaakt en natuurlijk omdat we René en Annemarie zouden zien. Maandag hebben we Angkor Wat bekeken wat een complex erg mooi maar groot, de mini AngkorWat in Ayuttayawas er niks bij. Voor de rest hebben we het heerlijk rustig aan gedaan met drankjes, eten en een plons in het zwembad. De 14e aan het einde van de dag kwamen René en Annemarie naar ons toe, geweldig om ze weer te zien. S'avonds hebben we heerlijk gegeten en kregen we een verrassing nm. wat briefjes uit Nederland. Ik las de eerste brief deze was van Bart en begon me toch een partij te huilen, dit is niet meer gesopt tot de laatste. Het was een warm gevoel en zeg maar tranen van geluk. Wij willen dan ook Bart, Harry, Rebecca, Anne-rose, Paul, Zoe, Bernard en Jenni erg bedanken voor de moeite die ze hebben genomen om ons iets persoonlijks te geven. En natuurlijk Annemarie en René dat jullie dit voor ons hebben gedaan is met geen pen te beschrijven hoe dankbaar wij jullie zijn, dank jullie wel lieve mensen.

Na heerlijk wat dagen te zijn opgetrokken met elkaar, gingen we weer ieder ons weg wij nog even naar Phnom penh en hun naar Hanoi. Wij, maar ook Tijn vond het geweldig om hun te zien ( ff andere klieren ipv papa en mama). Dit liet hij zien in heel zijn doen en laten. Weer was het afscheid ff slikken en toch weer doorgaan met onze prachtige reis.

We hebben nog 1 nacht in Phnom Pehn doorgebracht en zijn de volgende morgen doorgevlogen naar Maleisie, Kuala Lumpur.

Laos en Cambodja vonden wij prachtige pure landen, Laos nog iets meer dan Cambodja.

Luang Prabang en Vangvieng

Na een hele goede vlucht zijn we aangekomen in Laos Luang Prabang. Bij aankomst moesten we natuurlijk een visa verkrijgen. Wij in de rij met de andere toeristen zonder dollars maar wel met een creditcard, op hoop van zegen. Helaas we konden niet met kaart betalen. Ik mocht eruit om geld te halen uit de atm. Ik eruit met mijn rabobank pas, krijg ik geen geld terwijl het apparaat wel geluid maakt alsof ie me geld geeft, na 3x keer proberen en andere voorgelaten die wel geld kregen, kwamen Ronald en Tijn ook naar me toe we waren de enige die nog geen visa hadden. Uiteindelijk de mastercard geprobeerd en daar kwam het geld, had ik nog te weinig gepind de douane beambte streek over zijn hart en mochten $4 minder betalen. Nog eens een manier om wat korting te krijgen. Daarna met een taxi naar het centrum om op zoek te gaan naar een guesthouse na vele dure te hebben afgeslagen een perfect en heerlijk guesthouse gevonden.

En wouw wat voelde deze plaats goed aan. De volgende morgen zijn we op zoek gegaan naar een fiets. Een fiets met een kinderstoeltje hebben ze hier niet, na vele fiets verhuren afgelopen te hebben, hadden we besloten om een sjaal te kopen ( zijdesjaals worden hier volop geweven ) en een fiets met buddy sit te huren zodat we Tijn achterop konden knopen. Dit vonden zelfs de mensen van hier een raar gezicht. Maar hij zat en vond het nog leuk ook. We zijn toen het stadje aan het verkennen geweest. S'morgens bij het ontbijt kwamen we een nederlands stel tegen, die hadden gehoord dat de bibliotheek hier een project had waar ze voor $200 dollar boeken konden kopen en dat zelf uit konden delen aan de kinderen uit een klein dorpje. Hier hadden wij natuurlijk ook oren naar. En heel toevallig toen we aan het fietsen waren en weer ff aan het pinnen waren ( rabobankpas werkt echt niet, maar abn gelukkig wel, ik heb nog steeds een hekel om onze mastercard te gebruiken) kwamen we het nederlands stel weer tegen en die hadden de bibliotheek gevonden, dus wij ook naar binnen en uiteindelijk besloten om ieder $150 te doneren en gezamenlijk naar zo'n dorpje te gaan, dit zou twee dagen later zijn.

De volgende morgen wildden we naar het graf van Henri Mouhout fietsen, dit werd ons al afgeraden door onze gastheer, het was namelijk heel veel bergen en slechte wegen op het eind. Ik wilde dit percé proberen waardoor Ronald ook moest. En ja het was een helse tocht, wat hebben we afgezien in de hitte en Tijn aan Ronald geknoopt, maar wat was het de moeite waard het was prachtig. Ook hadden ze in Laos een nationale feestdag, waardoor ze allemaal aan de rivier zaten. Ze visten hier zelf op vis, deze vingen ze met hun hand en legde ze dan op een zelf gemaakt bbq. Het was zo machtig om te zien hoe zij feest vierden en om er tussen te lopen, ze nodigen je uit helaas, moesten we op tijd terug want Tijn was ook doodop van de fietstocht en we moesten nog terug. En wat waren we trots op onszelf dat we doorgezet hebben en op Tijn nog meer. S'middags heeft Tijn dan ook een heel wat uren geslapen.

De volgende dag gingen we naar de kinderen, maar eerst wilden we nog de monniken voorbij zien komen en eten voor hun kopen. Iedere morgen vanaf 6.15 uur komen hier monniken langs die hun eten voor die dag komen ophalen. Wij zaten daar om 6.30 uur en hadden een mandje stickyrice en een mandje koekjes gekocht, ze leggen dan een matje op de grond voor je waar je op kan gaan zitten en kan uitdelen. Er komen wel 200 monniken voorbij en ja dan zijn je mandjes leeg en de monniken nog niet, dan voel je je wel een beetje lullig. Maar we moesten ook nog ontbijten dus maar opgestaan gaan ontbijten, want we moesten om 7.30 uur bij de bibliotheek zijn. Hier aangekomen hadden ze al onze spullen klaar liggen boeken, pennen, schriften, tandenborstels, tandenpasta etc... met de tuktuk op weg naar de bibliotheekboot. Na een 2 uur durende tocht over de mekongriver, dit hadden we nog niet gedaan, kwamen we in het dorpje aan. Hier bleken ze nog steeds een korte vakantie te hebben na de nationale feestdag. Wat erg jammer was. Maar alle kinderen kwamen natuurlijk kijken en dit waren ook kinderen die het echt nodig hadden, de kinderen zongen liedjes voor ons en kregen van de mensen van de organisatie les in hygiene door middel van poppenkast. We hebben toen tandenborstels en tandenpasta uitgedeeld aan de kindjes. En wat waren er veel kleine kinderen. Het is best moeilijk om te schrijven wat je hier ziet en voelt. Maar het voelde goed om dit te doen. We hebben nog even het dorpje bekeken en de school. Daarna naar een grot gegaan en gelunched en weer op weg naar LP. Jeej wat hebben we deze dag veel goede dingen gedaan.

De dag erna hebben we het heerlijk rustig aan gedaan, hebben we nog een tempel bezocht en verder lekker geluierd en lekkere wijntjes gedronken aan de mekong river, want de dag erna gingen we verder naar Vangvieng.

De rit naar Vangvieng vonden we met z'n allen niks deze duurde 7 uur en het waren alleen maar bergen waar je of op de wolken neer keek of de afgrond zag wat vond ik het eng, kun je nagaan wat Ronald ervan vond. We hebben het overleefd en weer op zoek naar een guesthouse, na een leuk bungalowtje op betonnenpalen te hebben gevonden, waarvan de constuctie niet goed in mekaar zat , kwamen we later achter. Bleek hier voor ons niks te doen zijn. Het is een plaatsje wat je kunt vergelijken met Benidorm, Salou veel drank een bucket met bacardi en cola krijg je gratis bij het eten als je voor € 3 eet of het kost je € 1,50. Nou, wil ik niet zeggen dat we daar vies van zijn, maar met Tijn doen we toch andere dingen. Dus na 2 nachten zijn we verder gegaan naar Vientiane.

We genieten van Laos en o ja, we hebben op het laatst nog besloten om malaria pillen mee te nemen voor mij voor 1 maand, Ronald 2 maanden en Tijn 3 maanden. Ik stop na Laos en Tijn en Ronald nemen ze nog in Indonesie.

Chang Rai

Allereerst willen wij iedereen een hele fijne sinterklaas wensen, voor degene die het vieren. Wij kunnen het gelukkig nog een jaar uitstellen, dit was niet gelukt als we nu in Nederland waren geweest. Ons jongentje is daar veel te alert voor. Maar ja, volgend jaar doen we net zo hard mee en vinden we het geweldig om te doen.

We hebben gelezen en sommige schreven ons dat het in Nederland heel erg winters is, we willen dan ook tegen iedereen die de weg op moet zeggen DOE VOORZICHTIG! Wij kunnen er ons niet veel bij voorstellen. Hier in Laos is het s'morgens en s'avonds wat koeler en s'middags moeten we de schaduw op zoeken. Dus is het heerlijk voor ons.

Maar goed Chang Rai is nu aan de beurt. We hadden hier een B&B geboekt van een Brabantse man en een Thaise vrouw. Ze waren op kinderen ingesteld en hadden BVN. Zodra we hier aankwamen zag Tijn dan ook meteen een skelter en fiets waar hij zich op kon vermaken. Ook hadden ze een zwembad en een glijbaan. Tijn vond het allemaal geweldig, we konden hem hier los laten zonder er naar om te kijken en dit was ook wel wat hij nodig had. Hij was de laatste tijd toch wat nukkiger en vervelender. We vroegen hem dan wat er was en hij vertelde dan dat hij morgen weg ging en als we dan vroegen waar hij naar toe ging was dit standaard naar school, hij miste de kindjes. Gelukkig waren hier ook 2 kindjes en het observeren van andere kinderen is dan gelukkig al voldoende en als hij zich wat op zijn gemak voelt gaat hij pas met ze spelen. Dit vonden wij niet altijd even makkelijk, maar ja, als hij over een paar jaar zegt ik wil niet meer naar school, halen wij hem ook niet van school. Gelukkig is deze periode weer voorbij en heeft hij in Chiang Rai amper tijd gehad om te eten en te drinken en moesten we hem iedere keer roepen. Het is ook wat om 24 uur bij je ouders te zijn, terwijl je dit niet gewend was, thuis ging hij altijd met veel plezier naar het kinderdagverblijf. Maar ook het 24 uur bij elkaar zijn vinden wij heel bijzonder en genieten we van elkaar.

Ondanks dat we genoeg hadden van tempels zijn we hier naar de witte tempel geweest, wij vinden het de mooiste tempel die we hebben gezien, deze was veelal gemaakt van in mozaiek gelegde spiegeltjes, dus hij schitterde prachtig. We zijn na de tempel naar de zaterdagmarkt geweest een gezellige markt waar je vanalles kunt krijgen, maar erg druk bezocht. In Chiang Rai zijn er ook een aantal nederlandse restaurant waar je al het nederlands eten kunt krijgen, hier hebben wij bijna geen gebruik van gemaakt op een bamischijf na. De dag erna hebben we ons suf gepiekerd hoe we toch naar Laos moesten gaan. Je hebt vier mogelijkheden om ernaartoe te gaan vanuit Chiang Rai, de slowboat deze doet er 2 dagen over en je zit op houten bankjes de 1e dag 6 uur en de 2e dag 11 uur ( deze neemt het gross van de mensen, het schijnt prachtig te zijn), de speedboat deze doet er 1 dag over ( erg gevaarlijk), de luxe boat deze doet er net zolang over als de slowboat alleen zit je dan op luxe stoelen en is het eten voor je regelt en de overnachting in Pakbeng ( meer als $ 400 pp) of een propeller vliegtuig ( hier dacht Ronald dan dat 30 nov. zijn laatste dag zou zijn) Ja, daar zit je dan met kind. Wat is het veiligst. Na lang wikken en wegen vooral Ronald toch gekozen voor Ronalds zijn laatste dag ( hij heeft al 4x eerder zijn laatste dag gehad in deze reis). Hij is maar meteen begonnen met valdispert. Daarna nog even rond gehangen in het stadje en wat boodschappen gehaald en weer terug naar het speeldomein van Tijn, waar wij iets teveel wijntjes dronken en de brabolander teveel whiskey.

De dag daarop hadden we een auto en chauffeur geregeld om ons naar de golden triangel ( Thailand, Laos en Birma) en de langnekken te rijden. Het was niet zo bijzonder, maar je moet er toch geweest zijn. Bij de langnekken had ik het gevoel dat we aapjes aan het kijken waren, terwijl het mensen zijn, dus we zijn hier maar 10 min. geweest.

Het reizen door Thailand over land is erg mooi, vooral van het midden naar het noorden.

Phitsanulok en Chiang Mai.

Van Ayutthaya zijn we met de trein naar Phitsanulok geweest, daar zouden we naar Sukhothai gaan.De trein in Thailand heeft de service van een vliegtuig, je krijgt gewoon eten en drinken. Aangekomen in Phitsanulok hebben we maar besloten om hier een hotel te zoeken voor 1 nacht en door te reizen naar Chiang mai, dit omdat er in Sukhothai weer veel ruine tempels waren en na een paar van deze tempels gezien te hebben hadden wij geen behoefte om er nog meer te zien. Dus aangekomen in Phitsanulok meteen een treinkaartje gekocht voor de volgende dag en op zoek gegaan naar een hotel. Dit was op 21 november en er was een festival in heel Thailand waar het feest van het licht wordt gevierd Loi Kratong. Hier zijn we s'avonds naar toe gegaan en hebben dit ook gevierd met het te water laten van een bloemstukje. Sommige vrouwen waren hier speciaal voor gekleed erg mooi om te zien. Het was erg leuk om dit mee te maken, helaas sliep Tijn al in de tuktuk dus zijn we hier maar even geweest. De volgende morgen zijn we naar een grote supermarkt/ warenhuis geweest om ons ontbijt te kopen, we konden alleen niet kiezen wat we zouden eten, dus hebben we van alles gekocht oa. donuts, sushi, yoghurt, broodjes en honey stars voor Tijn en dit opgepeuzeld op ons dakterras, heerlijk was het.

Na een treinreis van 8 uur kwamen we s'avonds laat aan in Chiang Mai en als we laat aankomen boeken we meestal wel een guesthouse, dus op zoek naar een Taxi. De eerste de beste taxi vonden wij erg duur, maar omdat het al laat was moesten we wel snel zijn. Ik zag een jongen staan met kaart en vroeg hem waar hij naar toe ging en dat was dicht bij ons gh, dus hebben we de kosten gedeeld en zijn we samen gereden. Chiang Mai is de tweede grote stad na Bangkok, maar zoveel veel relaxter. Het voelde zeer goed. Het midden en noorden van Thailand vinden wij het mooiste van Thailand. Wij hadden Tijn belooft dat als we in Thailand waren we op een echte olifant gingen zitten, maar omdat hij zo bang was bij het olifantenkamp hadden we zoiets dit doet hij nooit. Maar omdat hij bleef zeuren ook na het kamp, moesten we het maar proberen. Dus op naar de olifanten, hier aangekomen begon die weer, papa en mama mochten niet tussen de olifanten staan en zelf bleef die op veilige afstand staan schreeuwen en huilen. We vroegen of hij wel op de olifanten wilde zitten en hij wilde wel, dus maar een kaartje gekocht. We kregen de grootste olifant van het kamp, maar omdat je vanaf een soort huisje moest opstappen vond hij het niet zo eng, ik zag nog wel even zijn mondje op huilstand staan toen hij erop ging, maar dit was al snel over toen hij éénmaal zat. Hij heeft ervan genoten en voelde zich erg groot. Daarna zijn we naar de Longneck's gegaan maar hier vroegen ze teveel entree en omdat we wisten dat we naar Chiang Rai gingen zijn we maar weer verder gegaan naar een zijde fabriek en sieradenmakerij. We moesten ook naar het busstation om eerst naar de bussen te kijken, Ronald heeft nog steeds moeite het verplaatsen van onszelf en denkt dan hoe luxer het vervoersmiddel is hoe beter, ik denk en zeg dan ook, maar als er een malloot van een chauffeur rijdt heb je nog niks aan luxe. Maar goed de bus zag er goed uit, maar we moesten ons toch nog even verder laten informeren voordat we de volgende dag weer op het busstation stonden om een kaartje te kopen.

Voor de rest hebben we het heerlijk rustig aangedaan een beetje gewandeld, gezwommen en hier kwamen we ook een ander stel tegen met een kind van 2 die 3 maanden gingen reizen. Omdat wij al langer onderweg waren konden we ze wat meer vertellen over het reizen met kind, maar onze gedachten over het omgaan en reizen met een kind waren hetzelfde, heel erg leuk. Helaas gingen zij s'middags alweer verder naar Nieuw Zeeland. Ook heb ik hier weer afgesproken met een stel dat we in Saigon zijn tegengekomen en in Phnom Phen ook al mee hadden afgesproken, zij zijn al 3 jaar onderweg. Dus het was erg gezellig.

De 26e om 9.00 uur ging onze bus. Aangekomen op het busstation stond er een VIP bus en Ronald ging ervan uit dat hij dit had geboekt. Dit bleek niet onze bus te zijn, wij hadden eerste klas paniek alom hij vragen of hij de kaartjes om kon zetten, maar de VIP bus naar Chiang Rai ging pas vanmiddag en daar ging ik niet op zitten wachten. Maar hij had onze bus ook nog niet gezien, dan maar wachten tot onze bus kwam en de vooroordelen die er dan uit komen slaan nooit ergens op. Inmiddels moet ik daar vreselijk om lachen en wijs dan ook de oudste bus aan die er staat, zijn standaard antwoord is dan, ik ga dan niet mee of ik stap onderweg uit. En opgelucht is dan zijn gezicht ook als onze bus gewoon de goeie bus is en de rit geweldig is. Hij wordt steeds relaxter in het reizen en we kunnen er inmiddels samen om lachen. Ik vind het nog steeds bijzonder dat iemand met zoveel angsten, toch zo'n grote reis maakt.

Wat wij eerder hadden gelezen dat als je ongeveer 3 maanden reist er een last van je afvalt en een rust over je heen komt is inderdaad waar. De dalen zullen diep zijn en de pieken heel hoog, wat betreft gevoelens. Nu op dit moment voelen we ons heel gelukkig en zijn we blij dat we deze reis kunnen maken.

1e deel Thailand

Lieve mensen, allereerst willen wij jullie bedanken voor alle reactie's die wij kregen op ons laatste verhaal, dit hadden we nodig! Voorop gestelt dat we het reizen weer geweldig vinden, hebben we even een dip gehad ( ook dit hoort bij het reizen ). Ronald was ziek en had last van heimwee en angst om verder te reizen en ik was het beu om alles te regelen en te onderhandelen. Dit was best lastig voor ons maar als een paal boven water stond toch wel dat we het niet wilden opgeven en Tijn het zo goed doet. Hier hebben we maar op verder borduurt en ja we hebben er echt weer ZIN in.

Dit alles gebeurde op Ko Samet, maar het resort was geweldig. Hier besefte we ons ook dat we liever verder reisde dan rusten. Dus weer op naar Bangkok waar Ronald zich heeft laten onderzoeken en de uitslag weer normaal was, met een gerust hart konden we weer verder. We hebben toen ook maar even gekeken waar Ronald samen met Viktor is geweest en een wijntje gedronken, nu snap ik ook waarom Ronald ( en Viktor) vorig jaar zoveel geld kwijt waren de prijzen waren 3x zo hoog als in het veel gezelligere district waar wij zaten Koa San Road. We hebben ook nog gezien hoe het iets verderop gelegen winkelcentrum wat in het voorjaar tijdens de opstand is afgebrand, gelukkig hadden ze meerdere shoppingmalls waar we ons aan konden vergapen.

We zijn van Bangkok naar Ayutthaya gereist in wel 3e klas voor maar 15 bath pp en Tijn was gratis. Probeer in Nederland maar eens 100 km te reizen voor € 0,36 en het was niet eens slecht te noemen, comfortabel is ook een groot woord hiervoor. Hier aangekomen hadden we een klein, gezellig hostel Promtong Mansion, een aanrader, gevonden waar ze zelfs BVN tv hadden. Wel ff lekker na twee en een halve maand. Hier hebben we een olifanten opvang en alvast de mini Ankor Wat bezocht.

Van hieruit hebben een uitstapje van 2 nachten gemaakt naar Kanchanaburi, waar we de begraafplaats hebben bezocht, waar tot onze verbazing erg veel jonge Nederlanders zijn omgekomen en natuurlijk hadden we dit gelezen in het museum dat erbij lag maar om dit te zien maakt het realistischer. De volgende dag hebben we een tour gemaakt naar een waterval, Hellfire Pas en museum een Hot spring waar we heerlijk hebben gezwommen, met de trein over de wooden bridge hebben gereden, wat best eng was terwijl dit dagelijks gebruik is. En natuurlijk naar de Bridge over the River Kwai. Dit was een intensieve tocht, vooral voor Tijn. Wat doet dit jongentje het toch geweldig en we worden steeds trotser op hem.

Een andere Route?

Ho Chi Min City (Saigon) wat een vreselijke stad, voor ons! Als je in Vietnam een nieuwe bus bestelt krijg je een oude, bestel je een grote krijg je een kleine en andersom, je kunt er van te voren niet van op aan wat je krijgt. Iedereen vertelde ons dat je goed op moest passen op je spullen en je KIND, want dit waren de dingen waar ze op roofden. Ik wist niet wat er van moest geloven, totdat ik met eigen ogen zag hoe een tasjes roof ging. Ze rijden met een scooter vlak langs de mensen en pakken zo je tas af als je deze om je schouders heb hangen in de drukte en niemand die iets kan doen, ze geven vol gas. Ik weet gelukkig niet hoe ze dat met kinderen doen, maar we waren wel extra voorzichtig.

We hebben daar het revolutionarmuseum, oorlogsmuseum en de Chichi tunnels bezocht, dit was erg confronterend met de oorlog in Vietnam en het leven in de tunnels was voor ons na 20 meter al genoeg. Ronald voelde zich bij de Chichi tunnels erg ziek, heeft dit wel door gezet, omdat het maar een halve dag was.

Daarna is hij heel erg ziek geweest heeft enorme hoofdpijn, bottenpijn, koorts en nul komma nul energie gehad. Dit in een stad waar we ons niet op ons gemak voelde, ik durfde met Tijn alleen overdag naar buiten en dan nog voelde ik me niet happy. Het wordt hier al vroeg donker, dus ging ik veelal eten voor mij en Tijn halen, wat Tijn overgens het lekkers vond rijst met vlees. Dit heeft al met al 6 dagen geduurt voordat Ronald zich wat beter kon verplaatsen en we naar Cambodja zijn gereist.

Hier voelde Ronald zich nog steeds niet lekker en zijn we naar een dokter geweest, Dr Scott een engelsman gevestigd in Cambodja ( met een zijscheiding zo vet als maar kon zijn ) ja, wat moesten we daar van denken? Na een consult en bloedgeprikt te hebben, bloedprikken konden we wel over nadenken, omdat dit natuurlijk veel meer kost en ik al een keer naar een ATM ( pinautomaat) was geweest. Hier hoefde wij niet over na te denken, we wilden gewoon weten wat er met Ronald aan de hand was. Dus ik nog maar een keer naar de ATM. De volgende dag kregen we de uitslag en het was de denguevirus. De enige mug waar je je niet voor in kan laten enten en waar ze niets aan kunnen doen. Dus veel rust en veel water drinken.

Inmiddels ging het wel wat beter, maar rusten doe je niet echt in een hostel of geusthouse voor zo'n lange tijd. We hebben nog wel de Killingfields en het museum bezocht, wederom confronterend. Toen hebben we besloten om naar Thailand te gaan, daar waar je geen malariapillen hoeft slikken. Dus nu zitten we in één van duurste resorten van het eiland en rusten we. Hoelang dit gaat duren en wat en hoe we verder gaan? Of eerst door Thailand, Laos en dan weer Cambodja of verder reizen we weten het nog niet? Dit voor de volgende keer? Op dit moment voelt Ronald zich qua gezondheid heel erg goed!