Het noordereiland van Nieuw Zeeland
Na een korte nacht in Auckland, omdat we laat aankwamen, zijn we de camper op gaan halen een fiat dit keer maar met een boel meer ruimte als de vorige, voor ons gevoel dan. Het ligt enorm aan de indeling merken wij wel. Het enige min punt is dat we nu moeten schakelen gelukkig is Ronald links en zit de pook ook links en dit wende ook heel snel. Op naar de winkel om al het geen wat we in AU hadden weggeven opnieuw te kopen. Een camping in de buurt gezocht en daar een nachtje gebleven s'avonds werd het koud en hebben we heerlijk de kachel aangezet. Hier in NZ is het tegenovergestelde van NL nu is het bij jullie lente maar hier herfst al zijn het nog wel aangename temperaturen tussen de 15 en 20 graden gemiddeld, nog steeds niks te klagen.
De volgende dag zijn we naar het noorden gereden naar Bay of Island naar het plaatsje Russell, de rit hier naartoe was prachtig, heldere blauwe zee, veel groen, bergen en mooie verlaten stranden op één van de strandjes gestopt om oesters en gerookte mosselen te kopen bij een mannetje die gewoon vanuit zijn auto verkocht. Op naar de camping waar we een prachtig uitzicht hadden over de baai. Een toer geboekt voor de volgende ochtend om naar dolfijnen te spotten. We hebben een prachtige boottocht gemaakt met wederom prachtige natuur en dolfijnen. Met de middag waren we weer terug nog even door het dorpje gelopen en daarna terug naar de camping om Tijn nog even in de speeltuin te laten spelen, dit hadden we hem beloofd. Wij wilden zelf ook nog even sportief en probeerden te volleyballen met z'n tweeen, het is omdat Tijn mee wilde spelen, maar anders hadden de omstanders heel hard kunnen lachen. S'avonds hebben we heerlijke vis gegeten in een restaurant met een prachtige zonsondergang. Met z'n allen op tijd naar bed gegaan omdat we de volgende morgen door wilden rijden naar het midden.
Na een lange dag in de auto aan gekomen in het plaatsje Rotorua een plaatsje waar het stinkt naar rotte eieren. Dit door alle geiser en warmwaterbronnen, deze lagen ook nog eens naast ons park. Deze dan ook maar de dag erop bezocht daarna nog even zwemmen in een spa.
Op naar Taupo onderweg zijn we naar de geisers van Orakei Karako geweest, hier werd je met een bootje naar toegebracht en kon je een wandeling van 2,5 km maken door de geisers erg mooi om te zien. Van hieruit naar de Huka waterfalls geweest deze zijn bekend om hun kracht waarmee ze neer komen.
Bijna iedereen die we tegenkomen inclusief aussie's, en kiwi's zelf zeiden tegen ons dat het noordereiland mooi is maar het zuidereiland prachtig is. En dat we beter het grootste gedeelte dat we hier verbleven op het zuidereiland konden doorbrengen. Op het moment dat we op het noordereiland waren, hadden we zoiets hoe kan het nou nog mooier zijn als hetgeen we al hebben gezien. Maar omdat zoveel mensen ons dit zeiden hebben we besloten om 1 week hier te blijven en de rest op het zuidereiland door te brengen, we hebben zelfs er over nagedacht om alles met 2 weken te verzetten, dit werd wel een heel duur grapje. Dat is wel het vervelende van alles van te voren moeten boeken.
Later op de middag heeft Tijn zich weer kunnen vermaken in de speeltuin met andere kinderen. De volgende dag gingen weer verder op het moment dat we eruit reden, reden we de onderpaneel van de camper eraf, oh heerlijk om de dag zo te beginnen. Hierom konden we gelukkig wel verder rijden en we moesten toch naar Wellington, daar hadden ze ook een depot. Daar aangekomen moesten we alle papieren in orde maken voor het ongeluk, zoals zei het noemde, we hebben een stoepje geraakt. Toch maar gelijk laten kijken naar de rest van de mankementen, deze hebben ze kunnen verhelpen op het zuidereiland.
De volgende dag heel vroeg eruit om naar de boot te gaan een boot met alles erop en eraan, een bar, familieroom, tv room, eetgelegenheden, live muziek. We hebben ons goed vermaakt en het uitzicht moest prachtig zijn, was het niet dat het zo regende. Na enige vetraging kwamen we na 4 uur varen aan in Picton gelegen op het zuidereiland.
Canberra en Sydney
Canberra de hoofdstad van Australie ook hier moet je geweest zijn en zo dachten er meer over, de eerste keer in het westerse waar we op zoek moesten naar een camperplaats het is hier nm. erg druk. Met sleurhutten en campers. Maar goed de tweede camping had plaats. Vraag ons niet wat voor camping het was niks anders dan permanente oude caravans waar mensen het gehele jaar door wonen.
We hebben het oude en het nieuwe parlements gebouw bezocht, deze liggen overgens recht tegen over elkaar. Dit was erg mooi om te zien want ze gooien er miljoenen tegen aan. We hebben zelfs een debat gezien, niet dat dit ons aangaat, maar vonden het wel leuk om te zien. Deze gebouwen namen een hele dag in beslag, zodat we voordat we verder wilden reizen toch nog de volgende dag het war memorial museum wilden bezoeken. Ook een erg indruk wekkend museum en heel veel proffesioneler als in Azie. De Aussie´s vechten altijd voor andere landen en dat zet je wel even aan het denken. Vooral de synchronisatie van de vliegtuigen die vroeger oorlog voerden, echte helden waren de piloten van toen.
Sydney we zijn van 1 t/m 6 april hier geweest en nog het idee dat we tijd tekort hadden. En Bri wij kunnen het ons voorstellen dat je verliefd bent geworden op deze stad, want wij zijn het ook wel. By the way ik denk best vaak aan jou en Matty (beide afzonderlijk een jaar door AU gereisd). Ik had 10/11 jaar geleden met je mee moeten gaan. Maar ik doe het nu met mijn gezin en dat is helemaal geweldig.
We hadden hier een kaart waar je met de trein, bus en ferry kon reizen. We zijn begonnen bij de Harbour Bridge en verder via The Rocks naar het Opera house. Het is toch wel wat om daar te staan en het aan te raken, overgens altijd gedacht dat het dak wit was, niet dus het is geel en het zijn tegeltjes, een domper nee want we zijn er geweest. De volgende dag hadden we een kaartje gekregen voor de hop on hop off bus, deze hebben we in de morgen gedaan en s´middags zijn we naar het olympisch stadion geweest, niet heel veel bijzonders. ( ja, omdat er een ex collega er gewerkt heeft misschien, hé Bri). Daarna zijn we naar Darling harbour gegaan om wat te eten.
De volgende dag hadden we toch behoefte aan wat rust. Het waren lange dagen. Heerlijk gerelaxt op de camping en tussen de middag had Tijn toch behoefte aan wat uren rust. De volgende dag weer bijtijds paraat om naar Manly en Bondi Beach te gaan, geweldige stranden. Heerlijk gegeten en gedronken.
De volgende dag de camper uitgeruimd en onze tassen gepakt onze eerste camper zit erop. Een beetje jammer dat je geen eten mag uitvoeren kun je en alles weggooien en weer op nieuw kopen.
Van Adelaide tot bijna Sydney
Het is even geleden, maar we zijn er nog. We hebben de Camper opgehaald en wat is die groot! Een 5 bed camper met alles erop en eraan douche, toilet, tv, dvd enz. De grote van de camper was even wennen en ik was blij dat Ronald zijn vrachtwagen rijbewijs heeft. Ik zit met mijn handen voor mijn ogen als we de camper op een parkeerplaats zetten tussen 2 auto´s in alsof hij in mijn oude ypsilon rijdt. Het went gelukkig wel en ja ik moest er uiteindelijk ook in kunnen rijden. Het links rijden daar hoef je niet eens over na te denken, dit gaat vanzelf en staat ook goed aangegeven. Ook moesten we wennen dat we alles goed dicht deden, de eerste paar keer vlogen er nog wel eens kastjes open en vlogen er boeken in het rond. Alles moet opgeruimd zijn voordat je vertrekt (mijn hobby).
Nadat we de camper opgehaald hadden zijn we boodschappen gaan doen, hier moeten we weer zelf koken. En op naar de camping onze eerste nacht in de camper regende het en wij hadden natuurlijk alle ramen openstaan en onder één van die ramen lag onze nieuwe laptop en de regen kwam naar binnen door alle ramen, dus eruit geklommen want wij sliepen boven, en alle ramen gesloten en vloeken dat we de laptop daar hadden liggen, na een paar dagen goed laten drogen weer geprobeerd hem aan te zetten en gelukkig hij werkte nog.
Australie is zo wijds en de uitzichten zijn prachtig, het rijden is voor ons een genot. We hebben de Great Ocean Road gedaan deze loopt van Warnambool tot Torguay, deze wilde we in 1 dag doen, maar we kwamen er al snel achter dat er zoveel te zien was dat we niet verder als de helft kwamen. We hebben heerlijk voor de camper gelunched met een prachtig uitzicht en een heerlijk zonnetje. Daarna wilden we de 12 apostels zien je kon de auto parkeren aan de overkant en onder de weg doorlopen naar het vieuwpoint, maar je kon ook een helikoptervlucht doen. De prijs viel reuze mee dus ik en Tijn wilde wel, Ronald heeft nog even getwijfeld, maar zei vrij snel ja. Yes, we gaan vliegen met een helikopter spannend was het. Eenmaal in de heli, hadden we een piloot die wel wat stuntjes wilde laten zien dus heli naar links en naar beneden de eerste keer was best eng, daarna vond ik het wel leuk totdat hij ons in één keer een paar meter naar beneden liet vallen. De piloot is volgens mij doof van ons geworden, door het gegil. Maar toch was het een geweldige ervaring en hebben we genoten van het uitzicht dat we zagen. Het was echt supergaaf. Even verder gereden nog meer moois en besloten om in Cape Otway te overnachten. Nog even de oude vuurtoren uit 1848 bekeken en om half 6 waren we op de camping onderweg zagen we al wat Koala´s hangen in bomen, maar op de camping waren er nog veel meer hier liepen ze zelfs over de grond. De paarden liepen ook los over de camping en s´nachts waren er veel dieren geluiden te horen. De volgende dag doorgereden helaas, was het slecht weer en had het geen zin om iedere keer te stoppen. De Great Ocean Road kan ik iedereen aanraden.
Melbourne een prachtige stad met veel oude gebouwen, hier nog even een onze laatste hep.B vaccinatie gehaald en rond gereden met een oude tram speciaal voor toeristen, deze is gratis en je kan overal in en uitstappen.
En toen naar Healsville voor onze wijn proeferijen, hier hadden we 5 wijngaarden van de 80 uit gezocht die we wilden bezoeken. De eerste was Rochford, deze hadden wel 20 wijnen die je kon proeven, we ze niet alle 20 geproefd maar zeker wel 8 wijnen en er zat niks voor ons bij. Daarna naar Coldstream Hills gereden daar 5 wijnen geproefd en nog niet iets wat wij lekker vonden. We gingen ons afvragen of dat het door het tijdstip kwam het laat in de morgen of dat we de wijnen van dit gebied Yarra Valley gewoon niet lekker vonden. Daarna naar Domaine Chandon van Moet&Chandon hier kregen we een rondleiding wat geweldig was en vooral de kelder waar 75000 flessen wijn liggen te rijpen is een must om te zien. Daarna ook nog even proeven, hier zat wel iets voor ons bij een heerlijke Chardonnay. Besloten om hier maar te lunchen en de wijn erbij te drinken die we lekker vonden. Na deze 3 wijnboeren vonden we het wel genoeg en zijn we terug gegaan naar Healsville hier was in het park een muziekfestival aan de gang, dus onze biertjes uit de koelkast gepakt en lekker in het park naar muziek luisteren.
Het is hier prachtig en vooral het rijden door Australie vinden Ronald en ik geweldig en Tijn vind de campings helemaal geweldig, hij speelt veel en maakt snel contact met andere kinderen. Het is zelfs al zover dat hij alleen nog maar naar ons komt als hij moet eten en dan onder het eten al bezig is met het kijken naar buiten. Hij heeft al verschillende caravans van binnen gezien, want dan gaan ze een movie kijken zoals hij dat zegt 'Mama ik ga een movie kijken in die tent'. Ze zeggen wel, als de kinderen het goed hebben, hebben de ouders het ook goed. Ik weet niet wat wij voor ouders zijn maar wij vervelen ons wel een beetje op de camping. Er zijn veel gepensioneerde aussie's die rond trekken in hun eigen land en gezinnen met kinderen die een weekje vakantie hebben. Het rijden door dit land is prachtig maar moeilijk is het niet de GPS brengt je van camping naar camping en de wegen zijn geweldig. We missen wel het avontuur van op zoek gaan naar een goed onderkomen, wat we in Azie veel hebben moeten doen.
Het weer kun je niet van op aan, we hebben prachtig weer gehad maar ook heel slecht weer en dan bedoel ik zo slecht dat we gewaarschuwd werden voor een thunderstorm dat we de camper moesten verzetten, de vooravond hiervan hebben we schuddend in ons bed gelegen en dit was niet echt prettig, dus als het nog erger werd konden we in de middag nog beslissen of we naar een huisje wilden. Gelukkig waaide de storm over ons heen en konden we in de camper blijven. De campings hier lijken net dieren tuinen met papagaaien, koala's, kangoeroes en verschillende andere vogels.
Morgen gaan we naar Sydney en zullen daar blijven tot 6 april om daarna naar Nieuw Zeeland te vliegen.
Darwin, Alice Springs
3 Maart om 5 uur s´morgens naar het vliegveld waar we een vlucht van 2 uur hadden naar Alice Springs. Alles ging goed tot net voor het dalen, de kleppen die open gaan van een vleugel bij het landen, ging van 1 vleugel niet open. Paniek! Ronald die inmiddels beter kan omgaan met de stress die vliegen voor hem brengt, was weer terug bij af. We hebben anderhalf uur rond Alice Springs gevlogen om kerosine te lozen, voordat we konden landen en de landing zou sneller gaan als normaal. Voor dat we gingen landen zei de stewardess ook nog buckle up tide. Ook ik kreeg het benauwd en dacht dat we met de neus recht naar beneden zouden vliegen, net als in een achtbaan. Mijn enige zorg was Tijn op dat moment hij kijkt bij landen en stijgen graag door het raampje, waardoor we de riem wat losser doen en hij net iets voorruit kan zitten zodat hij naar buiten kan kijken. Op dit moment mocht hij dat niet van mij, na uitleg snapte hij dit en bleef gewoon zitten, zoet kind hebben wij toch. Het bleek achteraf wel mee te vallen, hij moest in onze beleving alleen wat harder remmen, gelukkig. Beneden stonden er wel brandweerwagens en ambulances klaar. Deze vlucht stond de volgende dag dan ook op de voorpagina van het Dagblad van Alice Springs.
We hadden afgesproken met Megan (de vrouw die we eerder in Malacca, hadden ontmoet) dat we er om 10 uur zouden zijn, dus niet. Maar omdat zij iets later dan 10 uur naar haar werk moest, zouden we elkaar nog even treffen om ons binnen te laten, pech dus. We zijn met de taxi naar haar huis gegaan en vonden aan de boom in haar tuin een envelop met mijn naam erop en instructie´s waar de sleutel lag. Dit is heel raar je hebt haar één keer ontmoet in een ander land en nu loop je alleen in haar huis rond, ze had zelfs een briefje neer gelegd, dat we zeer welkom waren en dat we maar moesten doen alsof we thuis waren, bed stond klaar, eten en drinken in de koelkast. Ze had zelfs een plattegrondje getekend hoe we in het centrum konden komen. Dit hebben we dan ook gedaan even wat cadeautjes kopen voor de gastvriendelijkheid. Naar het centrum lopend kwamen heel veel aboriginals tegen, het is in Alice Springs 50% wit en 50% aboriginals. Nou wist ik dat Jacoba de zoon van Megan ook half aboriginal is alleen is dat niet te zien aan hem, hij is nog witter als Tijn. Op de terug weg kwamen we Megan en Jacoba al tegen, het was een geweldig weer zien. Tijn vond het ook super eindelijk weer iemand om mee te spelen en veel speelgoed. Toen we thuis kwamen een biertje geopend en daar kwam de opa van Jacoba, hij is inderdaad heel zwart, heel raar dat je kleinkind dan zo wit kan zijn. Die avond zijn we heerlijk italiaans gaan eten, waar je je eigen flessen drank kunt mee nemen BYO restaurants heten ze Bring Your Own.........Deze avond zijn we op tijd naar bed gegaan omdat Megan de volgende middag/avond een bbq had geregeld.
De volgende dag hadden we de hele dag Megan haar auto tot onze beschikking dus nog wat dingetjes geregeld en toen naar Emily Gap gereden een natuurpark, prachtig, maar omdat het weer in AU ook aan het veranderen is, normaal zou het droog zijn en 42 graden, nu was het 28 en wat regen,lag hier dus water en konden we verder lopen door het water. Voordat we hierover na konden denken, was Tijn al in het water gevallen en niet zo´n beetje, het kind was drijfnat en dan wil hij geen kleren meer aan dus alles moest uit. We wilden nog een even doorrijden naar Jessie Gap om dat te zien bleek de auto niet meer te starten. Na een korte duw van Ronald waarin ik de auto in een bocht aan de praat moest krijgen, wilde Ronald naar de weg lopen om te liften. Het kan echt stil en uitgestorven zijn in die parken. Ik zag ons toch nog niet lopen met een naakte Tijn. Nogmaals een poging gewaagd en de auto eerst rechtgezet, het werkte. We zijn maar niet meer doorgereden naar Jessie Gap was ons net iets te riskant. We hebben wat boodschappen gedaan voor een echte aussie BBQ. Op de parkeerplaats van de supermarkt waren er 2 aboriginals aan het vechten een man en vrouw en niet zacht, de vrouw had als statement haar shirt uitgetrokken, dit doen ze om meer kracht en macht te voelen hoorden wij. Tijn riep, kijk ze zijn aan het boxen en wilde even op zijn gemak gaan staan kijken. Megan had vrienden uitgenodigd en het huis was gevuld met volwassenen en veeeeeeeeel kinderen, Tijn hebben we dan ook niet gezien. Wij hebben enorm genoten. Speciaal voor ons en later bleek er ook nog een jongen uit frankrijk te zijn maakte Cassidy de opa van Jacoba Kangaroo staart, origneel klaar gemaakt zoals aboriginals die klaar moeten maken, onder de grond en wij kunnen jullie medelen dat het heerlijk is.
De volgende dag zouden we gaan picknicken aan een meer met wat mensen, helaas is dit niet doorgegaan omdat het regende. We moesten nog wat dingen regelen en verder niet veel gedaan, de kinderen waren ook niet zo gezellig om iets mee te gaan doen. Ze waren beide de avond ervoor laat naar bed gegaan.
Vanmiddag zijn we van Alice Springs naar Adelaide gevlogen, weer met Quantas we vonden het beide even spannend, maar de vlucht ging goed. We zouden hier een camper ophalen ivm 1 uur tijdverschil waren we te laat voor het ophalen van de camper we landen 10 min. later dan hun sluitingstijd, dus we gaan morgen de camper halen.
We zijn net 5 dagen in AU en hebben al een boel gezien.
Anne-marie en René dank jullie voor de extra foto ruimte.
Semarang, Malang, Lawang, Surabaya, Lombok en Gili Air
Van Solo zijn we met de trein naar Semarang gegaan, volgens onze gegevens zou de trein vertrekken om 10 uur in de morgen, dus wij bijtijds op het station. Bleek de trein pas om 1 uur in de middag te gaan in eerste instantie baal je ervan en nog geen minuut later hebben wij er ons bij neer gelegd en zijn naar buiten gegaan om 3 uur te wachten. Tijn had natuurlijk al zijn vrienden gevonden in becak rijders en taxichauffeurs. Ik moet zeggen dat je leuke contacten krijgt met de mensen dus het wachten was voor ons ook niet meer erg. De treinreis duurde 3 uur in een trein zonder airco, best warm. Maar zeker de moeite waard door de prachtige natuur die je ziet.
De volgende dag met de taxi naar Ambarawa gegaan om daar het spoorwegmuseum te bezoeken. Wij vonden het niet zo heel veel aan, dit omdat we in Dalat Vietnam ook al zoiets hadden gezien, ach en locomotief blijft een locomotief. Nog wel even met het treintje mee geweest. Toen wilde we naar huis, blijken er toch geen taxi´s te rijden in Ambarawa. Nou daar stonden we dan, wat nu. Gevraagd aan mensen of ze geen taxi konden bellen, dit deden ze niet er reden gewoon geen taxi´s. En toen kwam er een jongen die wel een auto voor ons kon regelen, maar daar moesten we wel de hoofdprijs voor betalen. Dan kun je elkaar aankijken, maar hebben we een andere keus, nee dus. Moesten we ook nog een uur wachten. Ach ja, wat moet je anders. Hier in Semarang krijgen we een smsje van Lars en Nienke (een stel die we in Medan hebben leren kennen en ook al een keer mee hadden afgesproken in Tuktuk) waar we waren. Wij waren van plan om naar Lawang te gaan en hun zaten in Malang, heel dicht bij elkaar. Dus hebben we nog een keer afgesproken om met z´n allen naar de Bromo te gaan.
De volgende dag doorgevlogen naar Surabaya om van daaruit met de bus naar Malang te gaan, Lars en Nienke hadden een kamer voor ons geregeld en de tour naar de Bromo besproken, heerlijk. De trip naar de Bromo was om 1 uur s´nachts, dus zijn we op tijd naar bed te gegaan. We moesten 2 uur rijden en daarna verder met de Jeep. We zouden de zonsopgang zien. Het was daar boven enorm koud je kon zelfs jassen huren. Tijn wilde met geen mogelijkheid een dikke jas, maar wilde ook niet in de donker naar de vulkaan kijken, hij vond het maar niks. Hij wilde het liefst in de jeep zitten. Maar omdat de Bromo momenteel aktief is was het erg bijzonder om dit mee te maken, we hebben dan ook genoten. En wat was ik blij dat Lars zijn hele proffesionele uitrusting qua fotoapparatuur had meegenomen en hij deze foto´s met ons wilde delen, wij konden met onze camera geen goede foto´s maken. Op de terugweg zijn we dan ook met z´n allen moe maar voldaan in slaap gevallen. Om half 10 waren we terug in het guesthouse en omdat we beide de kamer om 12 uur de kamers uit moesten zijn we maar gaan douchen en hebben nog even gekletst. Wij hebben daarna de taxi naar Lawang genomen en hun gingen later verder naar Yogya. Het was een geweldig weer zien met die twee, dit maakt reizen ook zo leuk!
In Lawang hadden we weer een geweldig weer zien met mijn familie. Toen we aankwamen was het huis vol met familie, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van mijn tante. En de kamer waar we anderhalf jaar geleden in sliepen kregen we nu ook weer, het was voor ons alledrie vertrouwd. Tijn had het geweldig naar z´n zin, het spelen met de kinderen. En natuurlijk zijn ooms die iedere keer als ze weg gingen op de motor of scooter hij mee mocht, en dat was nogal vaak. Tijn hebben we dan ook grotendeels van de dagen niet gezien, ook wel heerlijk voor ons. We hadden er vertrouwen in. Wij hebben hier dan ook niet meer gedaan dan geralexed en heerlijk gegeten. We moesten weer terug naar Surabaya en dan word je vertelt dat je het beste met de bus kan gaan maar hoe doe je dat, er is wel een halte, maar je moet wel de goede bus aanhouden. Dus mijn neven Buddy en Didid hebben ons gelukkig naar de halte gebracht en voor ons de goede bus laten stoppen.
In Surabaya zijn we nog even naar het huis geweest waar mijn vaders zijn familie heeft gewoond en naar een suikerfabriek net iets buiten Surabaya, we hadden nog een adres van mijn tante mee gekregen, maar dit was in Madiun hier hadden we geen tijd meer voor. We vlogen de volgende dag door naar Lombok.
Omdat Azie er voor ons bijna op zit wilde we het de laatste 10 dagen heerlijk rustig aan doen. En dit doen we dan ook, we hebben een scooter gehuurd voor Lombok en fiets gehuurd op Gili Air. Ik kan alleen maar zeggen dat dit bijzonder mooie eilanden zijn, wij vinden het mooier dan Bali. We zwemmen, luieren, we genieten. Een aanrader!!!!!!!!!
En kijken en praten over ons laatste half jaar, we zijn even Azie moe geweest, maar nu we erop terug kijken zullen we het zeker missen. Ook de stap die we gezet hebben om dit te doen, kunnen we nu met zekerheid bevestigen dat dit de beste stap is die wij hebben gedaan.
En nu op naar Australie en Nieuw Zeeland, op 1 maart vliegen we vanuit Bali naar Darwin, daarna vliegen we naar Alice Springs, waar we bij een vrouw verblijven die we in Malacca, Maleisie hebben ontmoet. Dan vliegen we naar Adelaide waar we met de Camper naar Sydney rijden. Van Sydney vliegen we naar Auckland waar we de camper weer inleveren in Christchurch, we zijn er vandaag achter gekomen dat daar een hevige aardbeving is geweest, tegen de tijd dat wij er zijn hopen we dat de rust is weder gekeerd. We vliegen dan van Christchurch naar Brisbane waar we een paar dagen zullen verblijven en vliegen dan door naar Perth. Waar de camper weer klaar staat om naar Darwin te rijden. Dus tot 9 juni zijn wij in ieder geval onder de pannen. Omdat we dit alles wel van te voren moesten vastleggen, vliegt de tijd voor ons voorbij en sowieso de tweede helft gaat altijd sneller. We zijn nog absoluut niet klaar met deze reis, maar de gedachten wat we toch moeten doen als we in Nederland zijn steken steeds vaker de kop op. Het is gelukkig niet zo dat het overheerst, dus we gaan nog heerlijk genieten van de trip.
Jakarta, Bandung, Yogyakarta en Solo
Het ziekenhuis bezoek heeft net iets langer geduurt dan normaal, dit omdat mijn stoelgang niet op gang kwam, zelfs na laxeermiddel niet. Daarom kreeg ik de laatste dag hele zware laxeermiddelen toegediend en dat werkte en als je dan gepoept hebt mag je naar huis. In ons geval naar een hotel dit omdat ik me nog niet klaar voelde om door te reizen. Ronald is op zoek gegaan naar een hotel en had een prijs opgekregen voor een kamer met extra bed. De dag voor ons vertrek uit het ziekenhuis is hij de kamer gaan bevestigen, dit bleek een prijs te zijn zonder extra bed. Hij accepteerde dit niet en werd door verwezen naar de 20ste verdieping, dit was de executieve lounge. Na het uitgelegd te hebben kreeg hij de kamer voor deze prijs. Dus wij met z´n drieen de volgende dag naar het hotel, Ronald naar de 20ste verdieping om de sleutel van onze kamer te halen, wat bleek nou werden we geupgrade naar een family room met ontbijt, high tea en cocktail. Wouws, we wisten niet wat we mee maakte 2 aan één geschakelde kamers en high tea en cocktail, was gewoon warm eten en alle drankjes die je maar kunt verzinnen. Geweldig! Dus na 9 dagen verwennerij (6 in het ziekenhuis en 3 in het hotel) zijn we verder gevlogen naar Java.
Aangekomen in Jakarta moesten we weer opnieuw een visum kopen, wij gingen ieder in een andere rij staan. Hier vroegen ze om een bewijs wanneer we Indonesie gingen verlaten, dit hadden we niet maar we wilden ook maar een visum voor 30 dagen en bij ons weten had je dat niet nodig bij 30 dagen, maar bij 60 dagen visum. De man achter mijn balie had hier niet zoveel moeite mee dus toen hij hem bijna wilde stempelen riep Ronald mij heel hard om te vertellen dat hij en Tijn geen visum kregen, ik lachte naar Ronald en naar de man achter de balie, want hij verstaat Ronald toch niet. Hij stempelde hem af en ik heb heel snel mijn paspoort gepakt en ben naar Ronald en Tijn gelopen, daar mijn paspoort laten zien deze man heeft overlegd met zijn collega en met tegenzin Ronald een visum gegeven en met Tijn zijn paspoort moest ik maar naar mijn mannetje gaan.
Van Jakarta hadden wij gehoord dat het een vieze en veel te drukke stad was en dat je daar niet echt hoefde te zijn. Schoon en rustig is wat anders, maar het voelde wel goed. We hebben het Merdeka nationaal monument bezocht waarin het verleden van Indonesie helemaal wordt vertelt. We zijn met de taxi naar de oude haven Sunda Kelapa Harbour, omdat onze taxichauffeur de weg niet wist moest hij het vragen en kwam er nederlands sprekende indo naar ons dat we daar uit moesten stappen en naar de haven moesten lopen. Dit bleek later onze gids te zijn, hij leidde ons door de vismarkt naar de oude haven waar we met een bootje gevaren hebben en zijn naar zijn kampong geweest. Hier staan heel veel Nederlandse gebouwen. We hebben het stadhuis nog gezien en zijn bij Batavia café iets gaan drinken, prachtig grandcafé uit het verleden met ook muziek uit de jaren 20.
Met de trein zijn we naar Bandung gegaan, het vervelende van iedere keer naar een andere stad te gaan is dat je niet weet hoeveel je een taxi moet betalen naar het guesthouse/hotel. Dus bij aankomst maar even van de parkeerplaats afgelopen, want bij iedere nieuwe stop word je belaagt door taxichauffeurs, en onderhandelen. Het guesthouse wat ik nu geboekt had was wel heel erg ver uit het centrum en dat zagen we niet zo zitten, dus na overleg met z´n tweeen maar besloten om 1 nacht te betalen en op zoek te gaan naar een hotel dichterbij het centrum. Bleek dit hotel naast een moskee te staan, dus iedere nacht om 4.30 uur werden we gewekt door de gebeden van de moskee. Ronald wilde graag hotel Savoy Homann hotel zien omdat daar zoveel prominenten hadden geslapen, zelfs onze Willem en Claus. Bleken ze ook nog een leuke aanbieding te hebben en ja hoor, Ronald, Nancy en Tijn hebben daar ook geslapen. Ook nog even door de Bragastraat gelopen, ik weet niet wat daar bijzonder aan is. Daarna met de taxi naar Paris Van Java geweest, hier zijn de merk winkels. De volgende dag naar de vulkaan Tangkuban Perahu geweest, deze was al sinds de jaren 60 niet meer actief en daarna naar de Ciater heet waterbronnen, hier hadden ze een heel complex gebouwd, erg jammer. De volgende dag met het vliegtuig naar Yogyakarta, we weten dat er in Indonesie veel vliegtuigen op de zwarte lijst van Europa staan, dus kijken we maar niet op die lijst en boeken gewoon, dit vinden we beide spannend, maar soms is dit de enige vliegmaatschappij die daar op vliegt. Ronald heeft inmiddels pilletjes van mijn arts uit KL gekregen zodat hij zich niet meer opgefokt voelt en deze helpen.
En geland in Yogya wil Ronald met niemand anders vliegen dan met Wings Air. We hadden besloten om nog even de luxe hotels aan te doen in Indonesie om dit ook mee te maken, dus zaten we in het Sheraton incl. High tea en Cocktails, dit was niet zo goed als in het Istana hotel in KL, maar goed moet je ook meemaken. Na het ziekenhuis hebben we alleen maar hotels gehad en ik mis toch de aanspraak die je had in een guesthouse. We hebben de eerste dag heerlijk gezwommen in het prachtige zwembad en zijn naar het centrum geweest om een auto te boeken voor een tour de volgende dag.
We zijn naar de Merapi vulkaan gegaan, wat indrukwekkend was dat om te zien wat de vulkaan heeft aangericht op 26 oktober 2010. Je kunt het je niet voorstellen, ik kan het niet eens vertellen het is zoveel. Misschien dat je een beeld kunt krijgen van de foto´s. Daarna naar de Borobudur, leuk om te zien helaas mocht je niet helemaal naar boven ivm werkzaamheden. Nog even snel naar het Sultan Palace en Waterkasteel, wat dat betreft zijn we ook cultuur barbaren ff snel erdoor heen en verder. naar Prambanan Tempel, deze vonden wij mooier dan de Borobudur. Om 17.00 uur waren we klaar en moe. Nog even een wijntje en een hapje gedaan in de Club Lounge en Tijn naar bed gedaan.
Op naar Solo met de trein, de hotel taxi had ons afgezet op het station en daar wilde een jongen ons wel helpen. Bij navraag in ons hotel zou onze trein om 10.17 uur gaan en wij waren om 9.55 uur al op het station. De jongen vertelde dat de trein die er aan kwam onze trein was, maar ja deze stond aan de andere kant van het perron en we hadden nog geen kaartje. Dit is toch zo raar gegaan. De jongen zei dat Ronald over het spoor door de trein kaartjes moest gaan kopen en dat hij onze bagage en mij en Tijn wel zou helpen de trein in te komen. Dus Ronald kaartjes kopen de vrouw van de verkoop stond al met haar vingers te gebaren hoeveel kaartjes hij wilde en ik, Tijn en de jongen en bagage het spoor opgelopen om zo de trein in te klimmen, deze had dus geen trapje want het perron was aan de andere kant van de trein. Het is zo snel gegaan, maar we zijn zo goed geholpen door de jongen anders hadden we de trein nooit gehaald en hij wilde niet eens wat hebben voor zijn hulp.
Hier in Solo hebben we wat gewandeld en gaan we morgen naar Semarang.
Chantal en Matty, Monique en Puck heel erg bedankt voor de fotoruimte we zijn weer 800 foto´s verder, jullie kunnen nog even genieten.
Sumatra
In Medan noord Sumatra zijn we begonnen in Indonesie. Hier zijn we naar een Guesthouse geweest, waarbij het net was of wij bij een tante van mijn vaders kant kwamen. We kwamen binnen en alle snoep en koekjes werden voor onze neus gezet en moesten maar eten en ook meteen vragen wat we wilden eten. Zonder dat we de kamer hadden gezien waar we zouden verblijven, want dit was een Guesthouse wat je van te voren niet kon reserveren op hun site stond geschreven dat ze telefonisch niet altijd bereikbaar waren en internet was te duur, dus je moest maar langskomen en ze hadden altijd wel een kamer over. Na een tijdje gezeten te hebben en Tijn bijna alle pinda´s opgegeten te hebben vroegen we toch maar naar onze kamer, de kamer was goed maar de badkamer was nog met een emmer en schepje en koud water, dit hebben we wel gedaan alleen maar door de gastvrijheid van mevr. Agnes die overgens gewoon nederlands spreekt. En Tijn vond de douche geweldig, we moesten hem dwingen om een keer de douche te verlaten.
Natuurlijk kon mevr. Agnes ook nog bijzonder lekker koken, ze stond dan ook de gehele dag samen met de meid te koken. Wij hebben heerlijk gegeten en ik kon weer met de hand eten en de eigen gemaakte sambal smaakte subliem, dus ik heb me weer vervreten. Maar goed waarvoor we naar Medan kwamen was oa omdat mijn vader daar gewoond heeft en op school heeft gezeten, dit wilde we graag zien. Verder is er in Medan zelf niet veel bijzonders. We kwamen er ook achter dat Medan geen stoepen kent, we wilden lopen naar een winkelcentrum en moesten gewoon op straat lopen. De mensen in Medan lopen gewoon niet ze nemen de becak, dit op de terug weg dan ook maar gedaan. De eerste dag hebben we niks gedaan we hebben ons heerlijk laten verwennen en de tweede dag zouden we op zoek gaan. helaas regende het de tweede dag zodat we weer niks hebben gedaan, heerlijk. Alleen Tijn was vreselijk aan het hoesten. De derde dag was Tijn ziek, maar na een gevecht om hem een paracetamol te geven ging het aan het einde van de dag wel weer wat beter en hebben we ons af laten zetten bij de St. Joseph school waar mijn vader op heeft gezeten, bijzonder om te zien. Onder de school zaten wat mensen nieuwjaar te vieren met een vreselijke karaoke en bier met iets gemixt, dus Ronald moest daar bij komen zitten en kreeg een drankje, na twee slokken van dit vies drankje heeft hij toch maar gezegd dat we echt verder moesten. De volgende dag moesten we verder.
Met de auto naar Parapat waar we de ferry naar Tuktuk op Lake Toba hebben genomen, Tijn voelde zich gelukkig wat beter, maar nu voelde ik me niet lekker. Op Lake Toba hadden we een huis gehuurd waar we een week zouden blijven. De weg van Medan naar Parapat was prachtig met veel rubberplantage´s en kleine dorpjes, heb ik weinig van gezien ik sliep, maar Ronald vond het prachtig. De eerste dagen hebben we niks gedaan omdat Tijn en ik een flinke griep hadden. Ronald kon zijn eten bestellen en het werd netjes voor hem klaar gezet. Na goed uit geziekt te hebben, hadden we een scooter gehuurd. We hadden gehoord dat je het eiland rond kon in 6 á 7 uur, dit vonden we te lang en dachten dan gaan we op de helft en rijden dan recht naar beneden. Dit bleek achteraf een slechte keus te zijn, de wegen waren zo slecht en als we dachten dat het niet slechter kon, kwamen we in een gedeelte waar helemaal geen weg was. Oh, wat hadden we er alledrie geen zin meer in, heel vaak gedacht of we terug moesten of verder moesten en de benzine raakte op en we zagen niks of niemand. We hebben het gered en de uitzichten waren adembenemend, Lake Toba is geweldig mooi, maar de wegen vreselijk. We hebben ook nog een duik in het meer gewaagd.
Na Lake Toba hebben we een auto met chauffeur gehuurd om ons via Padang Sidempuan naar Bukkitingi te rijden. Weer een vreselijke rit twee dagen 7 uur in de auto gezeten, wel door prachtige dorpen gereden en geweldige natuur gezien. We zijn gestopt bij de zwavelbronnen ook zeer mooi om te zien, je moet het wel weten, want dit is gewoon bij iemand in de achtertuin. De eerste dag gestopt in Padang Sidempuan, na een hotel gevonden te hebben, dacht onze chauffeur dat wij zijn overnachting zouden betalen, wij hadden een fixed price afgesproken, dus ging hij maar in de auto slapen. Zijn kamer koste maar € 5,-!. Omdat ik last van mijn maag had zijn Ronald en Tijn op zoek gegaan naar eten een restaurant was er niet en ze werden door iedereen aangestaard, hij vond het niet prettig om hier rond te lopen. Ze hebben dan ook bij straat verkopers witte rijst en kip gekocht en met de hand opgegeten. De volgende dag doorgereden en we hebben de evenaar gepasseerd in Bonjol, ook bijzonder om mee te maken. Na aangekomen te zijn in Bukkitingi, moesten we op zoek naar een hotel/Guesthouse. Na een aantal hotels te hebben bekeken met de broer van onze chauffeur, hadden we besloten dat we maar gingen lopen om iets te vinden. We hadden genoeg van onze chauffeur en hadden niet het idee dat zijn broer ons hielp om iets fatsoenlijks te vinden voor een betaalbare prijs. Na nog wat hotels te zijn afgelopen, die ons niet bevielen en ook omdat Ronald de volgende jarig was, zijn we naar het duurst uitziend hotel gegaan die er was. Die bleek ook nog eens betaalbaar te zijn. Ronald zijn verjaardag gevierd met een heerlijk ontbijt, helaas hadden we geen kadootjes kunnen kopen of een kleurplaat kunnen maken, maar we hebben heel hard gezongen en hem overladen met kusjes. In Bukkitingi hebben we fort de Kock bezocht met paard en wagen, omdat Tijn dit graag wilde, paard en wagen dan, maar ik vond het zo zielig voor het paard, het wagentje helde helemaal naar achteren toen wij er in zaten en moest ook nog bult op, maar goed na ons tochtje was het klaar en Tijn was blij. We zijn bij het kabouwengat geweest, waar we hele grote vleermuizen konden zien. Ze begonnen altijd bij avondschemering te vliegen. Ze vlogen zo hoog dat ze nog klein leken.
Op Ronald zijn verjaardag zijn we s'middags naar een terras geweest, waar Tijn veel volwassen vrienden heeft gemaakt. Wij hebben Tijn bijna niet gezien hij was binnen aan het spelen en muziek aan het maken, hij heeft zo genoten met z'n reggae vrienden en papa en mama even genoten van het niet steeds opletten, wel af en toe kijken hoor.
Van Bukkitingi zijn we met de minibus naar Padang gegaan. Onderweg met elkaar overlegd wat er dan te zien was in Padang, niks dus. Dan maar naar het strand toe Bungus beach, hier gedropt bij Losmen Carlos guesthouse. De kamer was 3x niks, maar het plekje was heerlijk aan het strand en Tijn had meteen kindjes om mee te spelen. Voor onze deur werd er ook met grote netten gevist en bij het binnen halen werd Tijn meteen meegenomen om te gaan kijken, dit ging natuurlijk niet zonder de zee in te lopen, dus eerst broek nat toen bleek dat mama dit niet erg vond, ging hij maar met kleren en al de zee in. En kwam terug met een dooie vis die hij van iemand had gekregen, hier mama ik hoef hem niet meer. Helaas ben ik hier ziek geworden. Carlos en zijn mensen hebben mij met volle vaart naar het ziekenhuis gereden en hebben Tijn goed vermaakt. Carlos heeft voor ons vertaalt en de andere 2 jongens hebben Tijn vermaakt. Wij hebben geen omkijken naar Tijn gehad. Nadat ze klaar waren in het ziekenhuis zat Tijn in een stalletje samen met de jongens noodlesoep te eten en de eigenaar van het stalletje te vermaken, ze moesten toch zo lachen om Tijn, het is ook een clown. Daarna zijn ze rustig naar huis gereden en waren ze om 4 uur s'nachts thuis.
Sumatra is geweldig qua natuur, helaas om de natuur te zien moet je over hele slechte wegen, waardoor het minder is om doorheen te reizen en het is enorm groot. Wij vonden het er erg duur, misschien daarom dat we minder backpackers tegen kwamen.
Het is wel vervelend om hier als indo te zijn en de taal niet te spreken, het enige wat ik kan herkennen is de naam van het eten ook niet onbelangrijk, maar toch. De mensen spreken me meteen aan in het indonesisch en ik maar iedere keer zeggen, Sorry, I don't speak indonesia. Het tot tien tellen kan ook, maar daar heb je zo weinig aan het gaat hier om duizenden en miljoenen. En in Nederland zeggen ze dan daar liggen je roots. Ik persoonlijk heb hier niet zoveel mee ik vind het bijzonder om mee te mogen maken, daar waar mijn ouders vandaan komen. Bijna de gehele familie zowel van mijn vader als mijn moeder inclusief hun ouders waren en zijn woonachtig in Nederland en daar heb ik veel meer gevoel bij dan hier. Mijn roots liggen daar waar ik ben opgegroeid.
Sumatra en weer KL
Lieve mensen, het is even geleden dat we er een verhaaltje op hebben gezet. Dit omdat onze computer het begeven heeft ener geen goede internet verbindingen zijn. En Sandra nog bedankt voor de foto ruimte die zullen we zeker benutten, zodra het weer mogelijk is.
Ook dit zal even een korte update worden. Allemaal hartstikke bedankt voor de felecitaties voor Ronald. Omdat we op een flinke doorreis waren kwam het vieren van Ronald zijn verjaardag een beetje op de achtergrond. Toch hebben we een luxe hotel uitgezocht en hebben we heerlijk ontbeten.
Sumatra was voor ons een hele heftige reis, doordat ik en Tijn in Noord Sumatra flink de griep hebben gehad en aan het einde van Sumatra ik toch weer last had van galsteenaanval, waardoor ik in Padang in het ziekenhuis heb gelegen. Maar omdat het beleid in Indonesie is dat er geen kinderen onder de 13 jaar op bezoek mogen, heb ik het ziekenhuis ook weer snel verlaten. Ook de medische voorzieningen en het Engels wat hun niet spreken, waren een reden om weg te gaan. Wat doe je dan? Na wat heen en weer gebel met de verzekering, hebben we besloten om ons te laten evacueren naar Kuala Lumpur en me te laten opereren.
Zo gezegd, zo gedaan, zondagmorgen om 10 uur opgehaald door een medisch team uit Jakarta doorgereden naar het het vliegveld waar het prive jet op ons stond te wachten, na een geweldige vlucht van anderhalf uur liggend op een bed, zijn we aangekomen in KL waar een ambulance klaar stond om ons naar het Prince Court medical Centre te brengen. Hier aangekomen meteen gecheckt en s'avonds negen uur werd ik geopereerd. Operatie is goed gegaan, galsteen verwijderd ( best groot vonden wij) en ben nu aan het herstellen. Wij worden hier super verwend Ronald en Tijn hebben een eigen kamer naast mij en het eten is hier fantastisch, wij hopen het herstel dan ook zolang mogelijk te rekken.
Wij zullen medio volgende week verder reizen naar Java/ Jakarta.
Wij zullen onze computer proberen hier te laten maken, ook zal ik het verhaal van Sumatra er later op zetten.
Maak jullie geen zorgen het gaat prima met ons, nog nooit zo'n goed onderkomen gehad ( ziekenhuizen in Nederland kunnen hier nog een voorbeeld aannemen).
Liefs Ronald, Nancy en Tijn.